Jurij Azarow (ur. 21 maja 1931 w Razdolnoje na Ukrainie, zm. 30 września 2012) – rosyjski i ukraiński pedagog, dr nauk pedagogicznych.
Życiorys Studia w zakresie filologii klasycznej odbył na Uniwersytecie w Charkowie. Po studiach, w latach 1952–1966, pracował jako nauczyciel, a następnie dyrektor szkoły średniej. Od 1976 był samodzielnym pracownikiem w Akademii Nauk Pedagogicznych ZSRR, a następnie w Instytucie Szkolnictwa Wyższego. W 1983 został kierownikiem Katedry Pedagogiki i Psychologii w Instytucie Kultury Ministerstwa Kultury ZSRR.
Podstawową problematykę badawczą Azarowa stanowi teoria i metodyka wychowania szkolnego i rodzinnego, a także problemy wychowania estetycznego. Organizował eksperymenty w dziedzinie wychowania estetycznego i wystaw eksperymentalnych prac dziecięcych m.in. w Moskwie, Kijowie oraz Stanach Zjednoczonych. Opracował nowe programy pedagogiki, psychologii ogólnej i psychologii społecznej dla zakładów kształcenia nauczycieli.
Publikacje (wybór) Mastierstwo wospitatiela, 1970 Igra i trud, 1973 Piedagogika siemiejnych otnoszenij, 1976 Iskusstwo wospitywat, 1979 Siemiejnaja piedagogika, 1980, 2 wyd. 1983 Kniga dla siemiejnogo wospitanija, 1983 Sczastje waszego rebionka, 1984
Źródło.
Powieści (wybór) Solenga, 1987 Pieczora, 1987 Iskusstwo lubit dietiej, 1987 Radost uczit i uczitsia, 1989
Źródło.
Przypisy
Kategoria:Teoretycy pedagogiki Kategoria:Rosyjscy pedagodzy Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Zmarli w 2012