Paul Ernst Emil Barth (ur. 1 sierpnia 1858 w Borucicach, zm. 30 września 1922 w Lipsku) – niemiecki filozof i pedagog, prof. dr hab. Uniwersytetu Lipskiego.
Życiorys Od 1875 studiował w Uniwersytecie Wrocławskim na filologii klasycznej, historii i filozofii. Doktorat uzyskał w Uniwersytecie w Lipsku (1881). W latach 1882–1888 pracował jako nauczyciel w szkołach w Legnicy, Lipsku i Jenie. W 1890 habilitował się na Uniwersytecie Lipskim, a następnie był wykładowcą filozofii na tejże uczelni. W 1897 został profesorem filozofii i pedagogiki. W 1918 został mianowany profesorem zwyczajnym.
Dorobek naukowy Barth posiadał rozległą wiedzę przyrodniczą, ekonomiczną oraz przede wszystkim filozoficzno-humanistyczną. Był zwolennikiem socjologii wychowania. Uważał wychowanie za część rzeczywistości społecznej, która jest zależna od woli społeczeństwa i podporządkowana jego normom. Skupiał się szczególnie na edukacji moralnej oraz respektowaniu czynników społecznych w historii edukacji. Napisał zarys historii pedagogiki, w którym poruszył problemy z dziedziny teorii edukacji.
Publikacje (wybór) De infinitioni apud poetas scaeni cos satinos usu, 1881 Die Geschichtsphilosophie Hegels und der Hegelianer, 1890 Die Philosophie der Geschichte als Soziologie, 1897 Die Elemente der Erziehung- und Unterrichtslehre. Auf Grund der Psychologie der Gegenwart dargestellt, 1906 Die Geschichte der Erziehung in soziologischer und geistesgeschichtlicher Beleuchtung, 1911 Der Lebensführer, 1920 Die Notwendingkeit eines systematischen Moralunterrichts, 1920 Die Stoa, 1922 Deutsche Pädagogen der Neuzeit, 6 wyd. 1927
Bibliografia
Linki zewnętrzne Paul Barth na uni-leipzig.de Przegląd wykładów Paula Bartha Paul Barth w Katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej
Kategoria:Teoretycy pedagogiki Kategoria:Niemieccy filozofowie XX wieku Kategoria:Niemieccy pedagodzy Kategoria:Urodzeni w 1858 Kategoria:Zmarli w 1922