Mirosław Różański (ur. 1 grudnia 1962 w Głogowie, zm. 24 sierpnia 2026) – polski wojskowy i polityk, generał broni Wojska Polskiego, doktor nauk o obronności, w latach 2015–2017 dowódca generalny rodzajów sił zbrojnych, senator XI kadencji.

Życiorys Wykształcenie mały|Prezydent RP Bronisław Komorowski oraz Mirosław Różański na uroczystości przekazania dowodzenia nad Dowództwem Generalnym Rodzajów Sił Zbrojnych (2015) mały|gen. Mirosław Różański (trzeci od lewej) podczas manewrów wojskowych Anakonda-16 (2016) thumb|Mirosław Różański na Przystanku Woodstock (2017) W latach 1977–1982 uczęszczał do Technikum Elektronicznego w Zespole Szkół Elektryczno-Mechanicznych w Legnicy. Absolwent Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu, którą ukończył z wyróżnieniem w 1986. W 1989 ukończył kurs dowódców batalionu w Centrum Doskonalenia Oficerów w Warszawie. W latach 1992–1993 odbył studia drugiego stopnia na Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Na tej samej uczelni w 1998 ukończył kurs taktyczno-operacyjny, a w 2000 został absolwentem Podyplomowego Studium Polityki Obronnej (przedstawiając pracę pt. Profesjonalne siły zbrojne podstawowym czynnikiem bezpieczeństwa narodowego). W 2011 na Wydziale Zarządzania i Dowodzenia AON uzyskał stopień doktora w zakresie nauk o obronności w oparciu o rozprawę zatytułowaną Efektywność działań polskich kontyngentów wojskowych tworzonych z etatowych jednostek w operacjach ekspedycyjnych.

Przebieg służby wojskowej Służbę wojskową rozpoczął w 42 Pułku Zmechanizowanym w Żarach na stanowisku dowódcy plutonu. W 1987 objął stanowisko dowódcy kompanii szkolnej, a w 1989 został dowódcą kompanii zmechanizowanej, z którą wziął udział w ćwiczeniach „Przyjaźń 1989”, będących pierwszymi w Polsce ćwiczeniami obserwowanymi przez przedstawicieli NATO. W 1990 objął funkcję szefa sztabu batalionu szkolnego, następnie został dowódcą 2 Batalionu Zmechanizowanego w 42 Pułku Zmechanizowanym. Później został starszym oficerem operacyjnym w sztabie 42 Pułku Zmechanizowanego. W 1994 skierowany został na praktykę do oddziału szkolenia bojowego Śląskiego Okręgu Wojskowego. Po jej ukończeniu objął stanowisko szefa szkolenia 34 Brygady Kawalerii Pancernej w Żaganiu. W 1996 w tej samej brygadzie został jej szefem sztabu. W 1999 mianowany dowódcą 17 Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej w Międzyrzeczu, a w 2003 szefem sztabu 11 Dywizji Kawalerii Pancernej w Żaganiu.

W sierpniu 2005 otrzymał nominację na stopień generała brygady. W tym samym roku ponownie przejął obowiązki dowódcy 17 Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej. Zainicjował i wprowadził nowy model szkolenia strzelców wyborowych w wojskach lądowych. Wdrażał do sił zbrojnych transporter opancerzony KTO Rosomak, odpowiadał za sformowanie pierwszego w pełni zawodowego batalionu zmotoryzowanego (który wziął udział w I i II zmianie PKW w Afganistanie). W 2007 jako dowódca brygadowej grupy bojowej wraz z żołnierzami swojej brygady uczestniczył w VIII zmianie Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku. Dowodzona przez niego grupa stacjonowała w bazie w Al-Kut, brała udział w kilku operacjach przeciwko rebeliantom, jak również uczestniczyła w akcjach humanitarnych w prowincji Wasit. W okresie dowodzenia przez Mirosława Różańskiego brygadą jednostka ta trzykrotnie (2006, 2007 i 2008) była wyróżniana Znakiem Honorowym Sił Zbrojnych RP. W 2008 prezydent RP Lech Kaczyński w uznaniu zasług wręczył generałowi Flagę Narodową.

W 2008 objął funkcję zastępcy szefa Zarządu Planowania Strategicznego P-5 Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Warszawie. W sierpniu 2009 przeszedł na stanowisko dowódcy 11 Dywizji Kawalerii Pancernej. W tymże miesiącu mianowany na stopień generała dywizji. Formował na bazie 17 BZ i jednostek dywizji grupę bojową UE, która w 2010 stała się pierwszym oddziałem bojowym zadeklarowanym przez Polskę do sił Unii Europejskiej. W latach 2010–2011 dowodzona przez niego 11 DKP przygotowała VIII i IX zmianę PKW w Afganistanie. W latach 2012–2013 był dyrektorem Departamentu Strategii i Planowania Obronnego Ministerstwa Obrony Narodowej. Pracował w międzynarodowym zespole koordynacyjnym przy ministrze rozwoju regionalnego, pełnił także funkcję pełnomocnika ministra obrony narodowej do spraw reformy systemu zarządzania, kierowania i dowodzenia Siłami Zbrojnymi RP. W zarządzanym przez niego departamencie opracowano zatwierdzoną przez Radę Ministrów Strategię rozwoju systemu bezpieczeństwa narodowego Rzeczypospolitej Polskiej. W 2013 został dowódcą Grupy Organizacyjnej Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, która zajęła się stworzeniem warunków do powstania DG RSZ od stycznia 2014. Następnie był radcą koordynatorem sekretarza stanu w resorcie obrony.

9 czerwca 2015 prezydent RP Bronisław Komorowski mianował na stanowisko dowódcy generalnego rodzajów sił zbrojnych (od 30 czerwca 2015), a sierpniu tego samego roku awansował go na stopień generała broni. 12 grudnia 2016 Mirosław Różański złożył wniosek o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. 31 stycznia 2017 zakończył pełnienie funkcji dowódcy generalnego RSZ, przechodząc w stan spoczynku.

W lipcu 2022 przedstawiono mu zarzuty niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień w sprawie organizacji pokazów lotniczych Radom Air Show w 2015. Generał nie przyznał się do tych czynów, uznając zarzuty za motywowane politycznie.

Działalność społeczna, dydaktyczna i polityczna W latach 1982–1990 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Był wykładowcą w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie (2012–2014). W 2017 powołał Fundację Bezpieczeństwa i Rozwoju Stratpoints, w której objął stanowisko prezesa. W 2020 wszedł w skład sztabu kandydata na prezydenta RP Szymona Hołowni. Został też członkiem kolegium ekspertów think tanku Instytut Strategie 2050, związanego z ruchem Polska 2050 Szymona Hołowni.

W wyborach parlamentarnych 2023 był kandydatem paktu senackiego z ramienia Trzeciej Drogi do Senatu w okręgu nr 20. Uzyskał mandat senatora XI kadencji, otrzymując 104 047 głosów (59,15%). W wyższej izbie parlamentu był przewodniczącym Komisji Obrony Narodowej, a także członkiem Komisji Spraw Zagranicznych. W lutym 2026 zrezygnował z reprezentowania Polski 2050 w Senacie. W następnym miesiącu opuścił klub TD, współtworząc Klub Senacki Nowa Polska – Centrum. Mandat senatora sprawował do dnia swojej śmierciPostanowienie Marszałka Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 sierpnia 2026 r. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu senatora Mirosława Różańskiego ()..

Życie prywatne Pochodził z Kwielic. Syn Bogusława i Heleny. Żonaty, miał troje dzieci. Zmarł na skutek szpiczaka.

Pochowany na cmentarzu komunalnym w Międzyrzeczu.

Służba wojskowa Stanowiska 1986–1987 – dowódca plutonu w 42 Pułku Zmechanizowanym w Żarach 1987–1989 – dowódca kompanii szkolnej przygotowującej na potrzeby Śląskiego Okręgu Wojskowego dowódców drużyn i działonowych operatorów bojowych wozów piechoty w 42 Pułku Zmechanizowanym w Żarach 1989–1990 – dowódca kompanii zmechanizowanej w 42 Pułku Zmechanizowanym w Żarach 1990–1991 – szef sztabu batalionu szkolnego w 42 Pułku Zmechanizowanym w Żarach 1991–1992 – dowódca 2 batalionu zmechanizowanego w 42 Pułku Zmechanizowanym w Żarach 1993–1994 – starszy oficer operacyjny w sztabie 42 Pułku Zmechanizowanego w Żarach 1994–1995 – praktyka w oddziale szkolenia bojowego Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu 1995–1996 – szef szkolenia w 34 Brygadzie Kawalerii Pancernej w Żaganiu 1996–1999 – szef sztabu w 34 Brygadzie Kawalerii Pancernej w Żaganiu 1999–2003 – dowódca 17 Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej w Międzyrzeczu 2003–2005 – szef sztabu w dowództwie 11 Dywizji Kawalerii Pancernej w Żaganiu 2005–2008 – dowódca 17 Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej w Międzyrzeczu 2007 – dowódca brygadowej grupy bojowej w ramach VIII zmiany PKW Irak 2008–2009 – zastępca szefa Zarządu Planowania Strategicznego P-5 w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego w Warszawie 2009–2011 – dowódca 11 Dywizji Kawalerii Pancernej w Żaganiu 2012–2013 – dyrektor Departamentu Strategii i Planowania Obronnego Ministerstwa Obrony Narodowej 2013–2015 – dowódca Grupy Organizacyjnej Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych w Warszawie od 30 czerwca 2015 do 31 stycznia 2017 – dowódca generalny rodzajów sił zbrojnychPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 czerwca 2015 r. nr 112.25.2015 o mianowaniu Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych ().Postanowienie nr 112.9.2017 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 stycznia 2017 r. o zwolnieniu Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych ().

Awanse generalskie generał brygady – 2005Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 sierpnia 2005 r. nr 111-43-05 o nadaniu stopni oficerskich generałów i admirałów (). generał dywizji – 2009Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 sierpnia 2009 r. nr 112-23-09 o nadaniu stopni oficerskich generała dywizji oraz generała brygady (). generał broni – 2015Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 lipca 2015 r. nr 112.28.2015 w sprawie mianowania na stopień generała broni ().

Odznaczenia i wyróżnienia Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 2011Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 sierpnia 2011 r. o nadaniu orderów (). Brązowy Krzyż Zasługi – 1999Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 listopada 1999 r. o nadaniu odznaczeń (). Wojskowy Krzyż Zasługi z Mieczami – 2008Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 grudnia 2008 r. o nadaniu odznaczeń wojskowych (). Gwiazda Iraku Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Złota Odznaka „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej” Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Żołnierz RP” I stopnia (złota) – pośmiertnie, 2026 Medalla de Oro por Servicios Distinguidos – Salwador, 2007 Krzyż Honorowy Bundeswehry w Złocie – Niemcy, 2012 Znak narodnoji poszany „Za miżnarodne spiwrobitnyctwo” – Ukraina, 2023

Nagrody i wyróżnienia Buzdygan, nagroda czasopisma „Polska Zbrojna” Medal Pamiątkowy Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe w Iraku Medal 30-lecia 17 Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej – pośmiertnie, 2026 Tytuł „Ambasadora Miasta Żagań” Tytuł honorowego obywatela gminy Grębocice Odznaka skoczka spadochronowego wojsk powietrznodesantowych Odznaka pamiątkowa DG RSZ Odznaka honorowa 10 Brygady Kawalerii Pancernej

Publikacje Dlaczego przegramy wojnę z Rosją (współautor z Juliuszem Ćwieluchem), „Znak”, Kraków 2018, .

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Podyplomowych Studiów Polityki Obronnej w Akademii Obrony Narodowej Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Legnicy Kategoria:Absolwenci Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Dowódcy Generalni Rodzajów Sił Zbrojnych Kategoria:Dowódcy 11 Dywizji Kawalerii Pancernej Kategoria:Generałowie broni Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Honorowi obywatele polskich gmin Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Obrony Narodowej Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Gwiazdą Iraku Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe w Iraku Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Zasłużony Żołnierz RP” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”