Ashleigh Barty (ur. 24 kwietnia 1996 w Ipswich) – australijska tenisistka i krykiecistka, zwyciężczyni French Open 2019, Wimbledonu 2021 i Australian Open 2022 w grze pojedynczej oraz US Open 2018 w grze podwójnej, finalistka Australian Open, Wimbledonu i US Open w 2013 roku oraz French Open 2017 w grze podwójnej kobiet, brązowa medalistka igrzysk olimpijskich z Tokio (2020) w grze mieszanej. Liderka rankingu WTA od 24 czerwca do 11 sierpnia 2019 i ponownie od 9 września 2019. 23 marca 2022 roku ogłosiła zakończenie kariery, będąc numerem jeden w rankingu WTA.

Na przełomie 2015 i 2016 roku przez krótki czas uprawiała krykiet, grając jeden sezon w Women's Big Bash League w zespole Brisbane Heat.

Kariera tenisowa 2011-2014 Zaczęła grać w wieku 5 lat. Jej ulubioną nawierzchnią jest nawierzchnia ziemna. Największym sukcesem Australijki jest zwycięstwo w Wimbledonie 2011 singla juniorek. W finale pokonała Irinę Chromaczową 7:5, 7:6. Po drodze wyeliminowała m.in. jedną z faworytek, Francuzkę Carolinę Garcia.

W 2012 dostała dziką kartę do turnieju Australian Open i przegrała w pierwszej rundzie 6:2, 7:6(4) z Gruzinką Aną Tatiszwili.

W Australian Open 2013 wzięła udział jako zawodniczka z dziką kartą. Odpadła jednak w pierwszej rundzie singla, przegrywając z Dominiką Cibulkovą 6:3, 0:6, 1:6. W zawodach gry podwójnej doszła do finału. Razem z Casey Dellacqua uległy w finale Sarze Errani i Robercie Vinci wynikiem 2:6, 6:3, 2:6. Na Wimbledonie, także z Dellacqua, osiągnęła finał. Australijki uległy w nim Hsieh Su-wei i Peng Shuai wynikiem 6:7(1), 1:6. Na US Open, również w parze z Dellacqua, osiągnęła fazę finałową. W meczu o mistrzostwo uległy Andrei Hlaváčkovej i Lucie Hradeckiej wynikiem 7:6(4), 1:6, 4:6.

W sezonie 2014 Australijki triumfowały w zawodach w Strasburgu, gdzie w finale pokonały Tatianę Búę i Danielę Seguel 4:6, 7:5, 10–4. Po sezonie 2014 postanowiła zawiesić karierę.

2016 W lutym 2016 roku wróciła na zawodowe korty. Początkowo tylko w grze podwójnej. W marcu, już w trzecim starcie, wspólnie z Casey Dellacquą doszła do finału turnieju w Canberze (porażka z Lee Ya-hsuan i Riko Sawayanagi 4:6, 5:7). Tydzień później, u boku Ariny Rodionowej wygrała drugą edycję tego turnieju (pokonały Kanae Hisami i Varatchaya Wongteanchai 6:4, 6:2). W maju wystąpiła wreszcie w grze pojedynczej podczas turnieju ITF w Eastbourne. Po wygraniu kwalifikacji doszła aż do półfinału. Na tym samym etapie zakończyła rozgrywki deblowe. Pierwszy występ w turnieju rangi WTA zaliczyła w czerwcu w Nottingham. Wygrała eliminacje, a przegrała dopiero w ćwierćfinale z Karolíną Plíškovą 6:7(2), 6:7(7).

Dzięki dzikiej karcie wystąpiła na Wimbledonie. W grze pojedynczej przegrała w drugiej rundzie eliminacji, a w deblu, wspólnie z Laurą Robson, odpadła już w pierwszym meczu, ulegając siostrom Chan: Hao-ching i Yung-jan 4:6, 2:6.

Do końca sezonu wystąpiła już tylko w jednym turnieju: kategorii WTA 125K series w Tajpej. Po wygraniu kwalifikacji skreczowała w ćwierćfinale z Jewgieniją Rodiną przy stanie 6:1, 0:3.

2017 Dzięki dzikim kartom wystąpiła w cyklu turniejów w Australii: w Brisbane przegrała w drugiej rundzie, w Hobart nie przeszła kwalifikacji, ale w Australian Open doszła aż do trzeciej rundy. W grze podwójnej podczas pierwszego w sezonie turnieju wielkoszlemowego wspólnie ze swoją stałą partnęrką Casey Dellacquą odpadła dopiero w ćwierćfinale, eliminując w drugiej rundzie, rozstawione z nr 5., Martinę Hingis i Coco Vandeweghe 6:2, 7:5.

W marcu 2017 pierwszy raz w karierze wygrała turniej singlowy rangi WTA. Jako kwalifikantka doszła w Kuala Lumpur aż do finału, w którym pokonała Nao Hibino 6:2, 6:3. W stolicy Malezji wygrała również rozgrywki gry podwójnej. Dzięki temu sukcesowi awansowała do pierwszej 100 rankingu singlowego WTA. W maju w Strasburgu w grze pojedynczej ponownie udanie przeszła przez eliminacje, lecz została powstrzymana w ćwierćfinale przez Darję Gawriłową 4:6, 7:6(3), 6:7(5). W deblu straciła tylko jednego seta na drodze do drugiego tytułu w sezonie – w finale pokonały parę Chan Hao-ching – Chan Yung-jan 6:4, 6:2.

Podczas wielkoszlemowego French Open w grze pojedynczej przegrała już w pierwszej rundzie z Madison Keys 3:6, 2:6. W deblu wyrównała swoje dotychczasowe osiągnięcie dochodząc do finału turnieju. W decydującym meczu nie sprostały liderkom rozgrywek, parze Bethanie Mattek-Sands – Lucie Šafářová 2:6, 1:6. Kolejny sukces przyszedł w Birmingham, gdzie w singlu pokonała m.in. Barborę Strýcovą 6:3, 3:6, 6:1 i w półfinale Garbiñe Muguruzę 3:6, 6:4, 6:3. W meczu mistrzowskim uległa powracającej po półrocznej przerwie Petrze Kvitovej 6:3, 3:6, 2:6. W turnieju gry podwójnej w półfinale otrzymały walkower od Sani Mirzy i Coco Vandeweghe, by w finale pokonać Chan Hao-ching i Zhang Shuai 6:1, 2:6, 10–8. Finał singla w turnieju rangi Premier pozwolił Barty na awans w rankingu WTA na 54. miejsce (notowanie z 26 czerwca 2017 roku). W rankingu gry podwójnej awansowała na 21. pozycję. Tydzień później w Eastbourne wystąpiła tylko w grze podwójnej i osiągnęła kolejny finał, piąty z rzędu. W decydującym meczu turnieju musiała jednak uznać wyższość Chan Yung-jan i Martiny Hingis przegrywając 3:6, 5:7.

2022 23 marca 2022 roku Barty ogłosiła zakończenie kariery. Stało się to podczas wywiadu z Casey Dellacquą – byłą partnerką w deblu. Barty została drugą tenisistką w historii WTA (po Justine Henin w 2008 roku), która odeszła z profesjonalnej gry jako aktualna liderka rankingu singlowego.

Historia występów wielkoszlemowych Legenda

Występy w grze pojedynczej Turniej 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 Tytuły Z–P Australian Open A 1R 1R 1R A A 3R 3R QF SF QF W 1 / 9 24 – 8 French Open A 1R 2R 1R A A 1R 2R W A 2R A 1 / 7 10 – 6 Wimbledon A 1R Q1 Q3 A Q2 1R 3R 4R NH W A 1 / 5 12 – 4 US Open Q1 A 2R 1R A A 3R 4R 4R A 3R A 0 / 6 11 – 6 Ranking na koniec roku 669 195 164 218 – 325 17 15 1 1 1 – 3 / 27 57 – 24

Występy w grze podwójnej Turniej 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 Tytuły Z–P Australian Open A 1R F 2R A A QF 2R 2R 2R 2R A 0 / 8 13 – 6 French Open A A 1R QF A A F 1R 3R A A A 0 / 5 10 – 5 Wimbledon A A F QF A 1R QF A 3R NH A A 0 / 5 13 – 4 US Open A A F 1R A A 2R W F A A A 1 / 5 17 – 4 Ranking na koniec roku – 172 12 39 – 263 11 7 19 14 102 – 1 / 23 53 – 19

Występy w grze mieszanej Turniej 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 Tytuły Z–P Australian Open A 1R 1R 2R A A A A A A A A 0 / 3 1 – 3 French Open A A 1R A A A A A A NH A A 0 / 1 0 – 1 Wimbledon A A QF 3R A A A 1R A NH A A 0 / 3 3 – 3 US Open A A 2R QF A A A A A NH A A 0 / 2 3 – 2 0 / 9 7 – 9

Finały turniejów WTA

Gra pojedyncza 21 (15–6)

Gra podwójna 21 (12–9)

Występy w Turnieju Mistrzyń W grze pojedynczej Rok Rezultat Przeciwniczka Wynik 2019 Zwycięstwo Elina Switolina 6:4, 6:3 2021 nie wystąpiła – zrezygnowała ze startu

W grze podwójnej Rok Rezultat Partnerka Przeciwniczki Wynik 2013 Zawodniczki rezerwowe Casey Dellacqua nie wystąpiły 2017 Ćwierćfinał Casey Dellacqua Kiki Bertens Johanna Larsson 6:7(7), 7:6(1), 6–10 2018 Półfinał Coco Vandeweghe Tímea Babos Kristina Mladenovic 7:6(5), 3:6, 8–10 2019 Zawodniczki rezerwowe Wiktoryja Azaranka nie wystąpiły – zrezygnowały ze startu

Występy w Turnieju WTA Elite Trophy W grze pojedynczej Rok Rezultat Przeciwniczka Wynik 2017 Półfinał Coco Vandeweghe 3:6, 3:6 2018 Zwycięstwo Wang Qiang 6:3, 6:4

Finały turniejów ITF turnieje z pulą nagród 100 000 $ turnieje z pulą nagród 75/80 000 $ turnieje z pulą nagród 50/60 000 $ turnieje z pulą nagród 25 000 $ turnieje z pulą nagród 15 000 $ turnieje z pulą nagród 10 000 $

Gra pojedyncza 6 (4–2) RezultatDataTurniej($)Naw. PrzeciwniczkaWynik Zwyciężczyni 1. 19/02/2012 Sydney Twarda Olivia Rogowska 6:1, 6:3 Zwyciężczyni 2. 26/02/2012 Mildura Trawiasta Viktorija Rajicic 6:1, 7:6 Finalistka 1. 25/03/2012 Ipswich Ceglana Sandra Zaniewska 6:7, 1:6 Zwyciężczyni 3. 17/06/2012 Nottingham Trawiasta Tatjana Malek 6:1, 6:1 Finalistka 2. 07/10/2012 Esperance Twarda Olivia Rogowska 0:6, 3:6 Zwyciężczyni 4. 28/10/2012 Traralgon Twarda Arina Rodionowa 6:2, 6:3

Gra podwójna 11 (9–2) RezultatDataTurniej($)Naw. Partnerka PrzeciwniczkiWynik Zwyciężczyni 1. 17/06/2012 Nottingham Trawiasta Sally Peers Réka Luca Jani Maria João Koehler 7:6(2), 3:6, 10–5 Zwyciężczyni 2. 07/10/2012 Esperance Twarda Sally Peers Victoria Larrière Olivia Rogowska 4:6, 7:6(5), 10–4 Finalistka 1. 27/10/2012 Traralgon Twarda Sally Peers Cara Black Arina Rodionowa 6:2, 6:7(4), 8–10 Zwyciężczyni 3. 02/11/2012 Bendigo Twarda Sally Peers Cara Black Arina Rodionowa 7:6(12), 7:6(5) Zwyciężczyni 4. 25/11/2012 Toyota Dywanowa (hala) Casey Dellacqua Miki Miyamura Varatchaya Wongteanchai 6:1, 6:2 Zwyciężczyni 5. 24/03/2013 Innisbrook Ceglana Alizé Lim Paula Cristina Gonçalves María Irigoyen 6:1, 6:3 Zwyciężczyni 6. 13/04/2013 Pelham Ceglana Arina Rodionowa Kao Shao-yuan Lee Hua-chen 6:4, 6:2 Zwyciężczyni 7. 11/02/2016 Perth Twarda Jessica Moore Alison Bai Abbie Myers 3:6, 6:4, 10–8 Finalistka 2. 25/02/2016 Port Pirie Twarda Casey Dellacqua Lee Ya-hsuan Riko Sawayanagi 4:6, 5:7 Zwyciężczyni 8. 18/03/2016 Canberra Ceglana Arina Rodionowa Kanae Hisami Varatchaya Wongteanchai 6:4, 6:2 Zwyciężczyni 9. 25/03/2016 Canberra Ceglana Arina Rodionowa Eri Hozumi Miyu Katō 5:7, 6:3, 10–7

Występy w igrzyskach olimpijskich Gra pojedyncza RundaPrzeciwniczkaWynik Letnie Igrzyska Olimpijskie w Tokio 2020, reprezentując państwo I runda : Sara Sorribes Tormo 3:6, 4:6

Gra podwójna RundaPartnerkaPrzeciwniczkiWynik Letnie Igrzyska Olimpijskie w Tokio 2020, reprezentując państwo I runda Storm Sanders : Nao Hibino / Makoto Ninomiya 6:1, 6:2 II runda : Xu Yifan / Yang Zhaoxuan 6:4, 6:4 Ćwierćfinał : Barbora Krejčíková / Kateřina Siniaková 6:3, 4:6, 7–10

Gra mieszana RundaPartnerPrzeciwnicyWynik Letnie Igrzyska Olimpijskie w Tokio 2020, reprezentując państwo I runda John Peers : Nadia Podoroska / Horacio Zeballos 6:1, 7:6(3) Ćwierćfinał : Maria Sakari / Stefanos Tsitsipas 6:4, 4:6, 10–6 Półfinał : Anastasija Pawluczenkowa / Andriej Rublow 7:5, 4:6, 11–13 O brązowy medal : Nina Stojanović / Novak Đoković walkower

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych Gra pojedyncza (1) Końcowy wynikRok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału Zwyciężczyni 2011 Wimbledon Trawiasta Irina Chromaczowa 7:5, 7:6(3)

Kariera krykietowa W 2015 roku postanowiła odpocząć od tenisa i spróbować swoich sił w krykiecie. W październiku tego samego roku podpisała jednosezonowy kontrakt z Brisbane Heat występującym w australijskiej Women's Big Bash League, najważniejszym kobiecym turnieju w najkrótszej odmianie krykieta, Twenty20. W swoim pierwszym meczu zdobyła 39 punktów, zaliczając przy tym rzadkie wśród kobiet uderzenie za 6 punktów. W sezonie 2015/16 wystąpiła w 9 z 14 meczów swojej drużyny oraz zdobyła 68 punktów, co dało jej średnią 11,33 punktu na inningsa. W lutym 2016 roku porzuciła krykiet, wznawiając karierę tenisową.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Australijskie tenisistki Kategoria:Liderki rankingu singlowego WTA Kategoria:Triumfatorki Australian Open Kategoria:Triumfatorki French Open Kategoria:Triumfatorki Wimbledonu Kategoria:Triumfatorki US Open Kategoria:Triumfatorki wielkoszlemowych turniejów juniorskich Kategoria:Urodzeni w 1996 Kategoria:Tenisiści ziemni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020 Kategoria:Australijscy medaliści olimpijscy Kategoria:Medaliści letnich igrzysk olimpijskich w tenisie Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2020 Kategoria:Ludzie urodzeni w Ipswich (Australia)