Odznaka honorowa „Zasłużony Funkcjonariusz Pożarnictwa” – polskie odznaczenie resortowe okresu PRL ustanowione dekretem z 27 grudnia 1974 o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa, jako nagroda dla funkcjonariuszy pożarnictwa za wybitne osiągnięcia w służbieDekret z dnia 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa (, art. 22 ust. 3).
Jego tryb nadawania oraz ustalenia jej wzoru i sposobu noszenia wprowadzono zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z 27 lutego 1984Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 27 lutego 1984 r. w sprawie trybu nadawania odznaki honorowej "Zasłużony Funkcjonariusz Pożarnictwa" oraz ustalenia jej wzoru i sposobu noszenia ().
Odznaka została zniesiona 1 stycznia 1992 wraz z Odznaką „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej”, zgodnie z ustawą z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, która wprowadziła nową Odznakę „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej”.
Opis odznaki Odznaka ma formę medalu o średnicy 37 mm, wykonanego z metalu i w kolorze brązu patynowanego. Na awersie znajduje się profil funkcjonariusza pożarnictwa w hełmie na tle fragmentu godła państwowego. Po bokach postaci umieszczono pionowo stylizowane gałązki laurową i dębową. W otoku umieszczony został napis: ZASŁUŻONY FUNKCJONARIUSZ POŻARNICTWA. Pośrodku rewersu umieszczono trzywierszowy napis MINISTERSTWO / SPRAW / WEWNĘTRZNYCH.
Odznaka jest zawieszona na ciemnoniebieskiej wstążce szerokości 37 mm, z czerwonymi paskami szer. 10 mm po brzegach. Odznakę noszono w kolejności po odznaczeniach państwowych.
Przypisy
Kategoria:Odznaczenia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Kategoria:Odznaczenia pożarnicze Kategoria:Polskie odznaczenia resortowe