mały|Zamek w Siewierzu Klucz siewierski – klucz dóbr biskupich w księstwie siewierskim, stanowiący jednostkę zarządu dobrami biskupimi odrębną od samego księstwaF. Piekosiński, Rycerstwo polskie wieków średnich, 1901, s. XLVII.. Tworzyły go 2 miasta (Siewierz i CzeladźF. Kiryk, Ojczyzna bliższa i dalsza, Kraków 1993, s. 229.) oraz 15 wsiF. Kiryk, Ojczyzna bliższa i dalsza, Kraków 1993, s. 227.. Był jednym z dwóch – obok klucza koziegłowskiego – ośrodków zarządu dóbr w księstwie siewierskim. Sprawy sądowe z klucza siewierskiego sądzone były na zamku siewierskim, gdzie znajdował się jego zarząd, zaś z klucza koziegłowskiego na koziegłowskimA. Nowakowski, Dzieje ustroju i prawa księstwa siewierskiego, Warszawa 1992, s. 58.. Klucz eksploatowany był rabunkowo w czasie potopu szwedzkiegoOgólny stan zagospodarowania klucza przed i po potopie szwedzkim przedstawiono w: F. Kiryk, Ojczyzna bliższa i dalsza, Kraków 1993, s. 227.. Dobra klucza przeszły na własność skarbu państwa na mocy uchwały Sejmu Czteroletniego (1790).
Przypisy
Literatura Acta scientiarum litterarumque: Schedae historicae, Uniwersytet Jagielloński 1962, s. 100. C. Bobińska, Studia z dziejów wsi małopolskiej w drugiej połowie XVIII wieku, Książka i Wiedza 1957. F. Kiryk, Ojczyzna bliższa i dalsza, Kraków 1993. A. Nowakowski, Dzieje ustroju i prawa księstwa siewierskiego, Warszawa 1992. F. Piekosiński, Rycerstwo polskie wieków średnich, 1901.
Kategoria:Klucze dóbr biskupstwa krakowskiego w I Rzeczypospolitej Kategoria:Księstwo Siewierskie (I Rzeczpospolita)