mały|Grób Leona Karwackiego na cmentarzu Powązkowskim Leon Paweł Karwacki (ur. 9 kwietnia 1871 we Włodawie, zm. 18 lutego 1942 w Warszawie) – polski mikrobiolog, docent patologii ogólnej i doświadczalnej Uniwersytetu Warszawskiego, pułkownik lekarz Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 9 kwietnia 1871 we Włodawie, w rodzinie Józefa i Antoniny z Kostenewskich. W 1890 ukończył gimnazjum filologiczne w Chełmie, za wybitne osiągnięcia otrzymał złoty medal. Następnie studiował na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Po otrzymaniu w 1895 dyplomu cum eximia laude kontynuował naukę w Pradze, a od 1898 w Instytucie Pasteura w Paryżu. W 1905 przeniósł się do Berlina, a następnie uczęszczał na roczne studia w Rzymie, po czym wyjechał do Warszawy, gdzie rozpoczął pracę jako asystent dr. Władysława Krajewskiego w Szpitalu Dzieciątka Jezus. Następnie pracował w pracowni serologicznej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, w 1912 przedstawił pracę doktorską z chorób wewnętrznych. Po wybuchu I wojny światowej został ordynatorem i kierownikiem pracowni chirurgicznej w lazarecie wojskowym, rok później został lekarzem naczelnym w szpitalu chorób zakaźnych, a następnie ordynatorem szpitala św. Stanisława (do 1937).

W latach 1918–1928 służył w Wojsku Polskim, początkowo był ordynatorem w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, równolegle zajmował podobne stanowisko w Wojskowym Szpitalu Zakaźnym. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym była Kompania Zapasowa Sanitarna Nr 1 w WarszawieSpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 423, 682.. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 44. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, w grupie lekarzyLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 309.. W tym samym roku uzyskał stopień doktora habilitowanego i rozpoczął pracę kierownika naukowego w Szpitalu Okręgowym Nr I, w Oddziale Chorób Zakaźnych przy ulicy Zakroczymskiej. Pełniąc służbę w Szpitalu Okręgowym Nr I pozostawał oficerem nadetatowym 1 Batalionu Sanitarnego w WarszawieRocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1113, 1123, 1197. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1003, 1017, 1078.. Od 1924 roku był profesorem na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1926 poza Uniwersytetem Warszawskim wykładał również w Wolnej Wszechnicy Polskiej. W 1928 roku został przeniesiony w stan spoczynkuRocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 884.. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w WarszawieRocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 375, 740..

Od 1901 był mężem Marii z Rudzkich (zm. 1933).

Na emeryturze pracował na uczelni jako konsultant. Zmarł w 1942 roku. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 119-6-14).

Członkostwo Członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego; Członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie.

Dorobek naukowy Leon Karwacki był wybitnym specjalistą w dziedzinie chorób zakaźnych i chorób wewnętrznych. Jako pierwszy w Polsce badał cykl rozwojowy prątka gruźliczego i opracował nowatorską koncepcję jego rozwoju. W 1903 jego badania dotyczyły anginy Plauta-Vincenta. Przez ćwierć wieku badał posocznice samoistne oraz schorzenia, którym towarzyszą.

Najważniejsze prace naukowe Seriodiagnostyka spraw zakaźnych /1904/; Szczepienie ochronne i serodiagnostyka cholery /1906/; Badania nad morfologią i biologią krętków Obermeiera /1908/; Sputodiagnostyka /1910/; Zakażenie obiegu krwi przez prątki Kocha w gruźlicy doświadczalnej /1916/; Rumienie /1923/; Zakażenia entorokokowe /1927/; Etiologia i profilaktyka grypy /1927/; Prątek gruźlicy jako postać rozwojowa grzybka /1930/; O postaciach rozwojowych zarodka gruźlicy /1933/.

Podręczniki „Zmienność biologiczna zarazka gruźlicy” /1934/; „Choroby wewnętrzne” /1936/; „Choroby zakaźne” III tom /1937/.

Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (30 kwietnia 1925)M.P. z 1925 r. nr 102, poz. 435 „za wybitną twórczość na polu nauki i zasługi około podniesienia zdrowotności w armji”. Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1937) „za zasługi w służbie wojskowej”. Krzyż Komandorski Orderu Korony Włoch (Włochy) Kawaler Orderu Legii Honorowej (Francja)

Przypisy

Bibliografia Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych. Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932. Rocznik oficerski rezerw 1934.

Stanisław Sierakowski: Leon Paweł Karwacki (1872–1942), Rocznik Towarzystwa Naukowego Warszawskiego 31/38, 1938 s. 193–194

Linki zewnętrzne Publikacje Leona Karwackiego w bibliotece Polona

Kategoria:Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Polskiej Akademii Umiejętności Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego Warszawskiego Kategoria:Lekarze związani z Warszawą Kategoria:Ludzie urodzeni we Włodawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 1 Batalionu Sanitarnego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Włoch Kategoria:Polscy bakteriolodzy Kategoria:Pułkownicy lekarze II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1871 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Zmarli w 1942