mały|250x250px|Kamizelka defibrylująca LifeVest® (WCD) (Źródło: https://lifevest.zoll.com) mały|Kamizelka defibrylująca LifeVest® (WCD) (Źródło: https://lifevest.zoll.com) Kamizelka defibrylująca (ang. wearable cardioverter defibrillator, WCD) – urządzenie zewnętrzne z wbudowanym defibrylatorem noszone przez pacjentów, którzy są przejściowo zagrożeni nagłym zgonem sercowym (NZS). WCD jest czasową opcją terapeutyczną w przypadku, gdy wszczepialny kardiowerter-defibrylator (ICD) nie może być natychmiast zastosowany.
WCD jest nieinwazyjny i składa się z kamizelki, pasa z elektrodami i monitora. Kamizelka z pasem zawierającym elektrody jest noszona pod ubraniem przez cały dzień, z wyjątkiem gdy pacjent bierze prysznic lub kąpiel. Monitor jest noszony na pasku lub na taśmie na ramię i stale rejestruje częstość pracy serca i jego rytm. Elektrody i przewody umieszczone bezpośrednio na skórze mogą wykrywać arytmie serca. W przypadku wykrycia zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca, takich jak częstoskurcz komorowy (VT) lub migotanie komór (VF), defibrylator zapewnia jeden lub więcej wstrząsów terapeutycznych w celu przywrócenia prawidłowego rytmu serca. Czas między zatrzymaniem akcji serca a defibrylacją ma bezpośredni wpływ na przeżycie. Wstrząs terapeutyczny musi zostać dostarczony w ciągu kilku minut po zdarzeniu, aby był skuteczny. Szanse na przeżycie pacjenta zmniejszają się o 7-10% z każdą minutą opóźnienia. Czas, którego potrzebuje WCD od wykrycia zagrażającej życiu arytmii serca do automatycznego wywołania wstrząsu terapeutycznego jest zwykle krótszy niż minuta i ma 98% wskaźnik skuteczności pierwszego szoku terapeutycznego w reanimacji pacjentów z NZS. Działanie WCD nie wymaga ingerencji osób postronnych lub personelu ratunkowego.
WCD jest zalecany w wytycznych American College of Cardiology, American Heart Association i European Society of Cardiology (ACC / AHA / ESC) z 2006 r., w wytycznych ESC z 2015 i 2021 r. oraz American Heart Association, American College of Cardiology, Heart Rhythm Society (AHA/ACC/HRS) z 2017 r. w leczeniu pacjentów z arytmiami komorowymi i zapobieganiu NZS. WCD daje lekarzom czas na ocenę ryzyka arytmii serca pacjenta, sporządzenie odpowiednich planów leczenia i monitorowanie wydolności serca przed lub po inwazyjnej procedurze kardiologicznej czy kardiochirurgicznej (takiej jak operacja pomostowania, implantacja stentu lub przeszczepienie serca) lub u pacjentów z wysokim ryzykiem NZS po zawale mięśnia sercowego (MI). WCD jest tymczasową opcją terapeutyczną dla pacjentów oczekujących na ICD, pacjentów po usunięciu ICD (np. z powodu infekcji układu ICD) lub pacjentów, którzy nie mogą mieć wszczepionego ICD, ale mają przejściowe ryzyko NZS. Międzynarodowe Towarzystwo Transplantacji Serca i Płuc (ISHLT) zaleca noszenie defibrylatorów zewnętrznych jako terapię pomostową dla pacjentów oczekujących na przeszczepienie serca w swoich wytycznych dotyczących opieki nad kandydatami do przeszczepienia serca.
Zwykle czas noszenia WCD wynosi około 3 miesięcy, ale zależy od indywidualnych potrzeb pacjenta i decyzji lekarza prowadzącego.
Historia Stosowanie wysokoenergetycznej defibrylacji serca zainicjowano w 1947 roku najpierw w otwartej klatce piersiowej, dziesięć lat później przezskórnie, a po opracowaniu przenośnych jednostek dostarczających terapię wysokoenergetyczną do 1000 woltów w 1972 roku wprowadzono defibrylację serca za pomocą elektrod wewnątrzsercowych dostarczających znacznie mniej energii tak niskiej jak 30 dżuli.
Był to początek rozwoju wszczepialnych kardiowerterów-defibrylatorów (ICD). Na Uniwersytecie Johns Hopkins lekarze Mirowski i wraz z zespołem zaczęli opracowywać ICD i byli w stanie je wszczepić u pierwszego człowieka w 1980 roku. Z biegiem lat ICD uległy dalszemu rozwojowi i są obecnie standardową procedurą ambulatoryjną.
Istnieją jednak czynniki ograniczające bezpośrednią profilaktyczną implantację ICD. Na przykład zdiagnozowane wysokie ryzyko NZS może być tymczasowe, gdzie implantacja urządzenia na całe życie jest niewskazana. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi (tj. American College of Cardiology (ACC), American Heart Association (AHA), Heart Rhythm Society (HRS) i European Society of Cardiology (ESC)) pacjent powinien odczekać co najmniej 40 do 90 dni po ostrym zespole wieńcowym (OZW) (np. zawale mięśnia sercowego, przy niewydolności serca lub obniżonej frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF)) przed podjęciem decyzji o wszczepieniu ICD. Aby zabezpieczać tych pacjentów przed NZS, zewnętrzna kamizelka z funkcjami defibrylacji podobnymi do ICD może być rozwiązaniem do wykorzystania jako "pomost" do czasu poprawy LVEF w wyniku stosowania leków, do przeszczepu serca, jeśli pacjent ma takie wskazania bądź do wszczepienia klasycznego ICD kiedy ustąpią przeciwskazania związane np. z infekcją.
W 1986 roku i Larry Bowling założyli firmę LIFECOR i rozpoczęli rozwój zewnętrznego noszonego kardiowertera-defibrylatora (WCD) i nazwali go LifeVest®. WCD był intensywnie testowany przez trzy lata w wieloośrodkowych i międzynarodowych badaniach klinicznych (WEARIT i BIROAD) w Stanach Zjednoczonych i Europie. Wyniki badań zostały wykorzystane do ulepszenia WCD i były podstawą do uzyskania aprobaty FDA w 2001 r. na stosowanie WCD u dorosłych pacjentów, którzy są narażeni na wysokie ryzyko NZS i nie są kandydatami do implantacji ICD lub nie wyrażają na to zgody. W 2015 roku WCD otrzymało aprobatę FDA dla dzieci, które są narażone na wysokie ryzyko NZS i nie są kandydatami do wszczepienia ICD lub rodzice nie wyrażają na to zgodyhttps://www.fda.gov/media/107294/download. W 2000 roku WCD otrzymało europejski certyfikat CE.
W 2006 roku firma LIFECORE została przejęta przez ZOLL Medical Corporation, należącą do Asahi Kasei Group Company. Aktualnie jedyna komercyjnie dostępna kamizelka defibrylująca WCD LifeVest® jest dostępna w Stanach Zjednoczonych, Europie, Japonii i kilku innych krajach na całym świecie. Według ZOLL, LifeVest® został przepisany ponad 200 000 pacjentów na całym świecie.
Mechanizm działania WCD WCD to wygodna, lekka kamizelka nadająca się do prania. Pas z elektrodami zawiera cztery suche, nieprzylepne elektrody elektrokardiograficzne (EKG) stale monitorujące rytm serca pacjenta. Elektrody EKG są ułożone na klatce piersiowej w taki sposób, że tworzą dwa niezależne odprowadzenia EKG.
Monitor zasilany bateryjnie, noszony w pokrowcu na pasku na ramię lub wokół talii, zbiera dane z elektrod EKG, wykonuje odpowiednie obliczenia zgodnie z zaprogramowanymi ustawieniami. Mieści też w sobie kondensatory energii do defibrylacji (rys. 1). Ustawienia, w tym progi detekcji częstotliwości, są programowane przez lekarza prowadzącego za pomocą tego monitora. Typowe nastawy są zaprogramowane jako domyślne: 1) Wykrywanie VT 150-199 uderzeń / minutę; 2) Wykrywanie VF ≥200 uderzeń / minutę. W przypadku zagrażającego życiu zdarzenia sercowego (arytmii) moduł alarmowy na monitorze ostrzega pacjenta za pomocą narastającej sekwencji alarmu: dźwiękowej, wizualnej i dotykowej (wibracji).
Trzy elektrody defibrylujące umieszczone są w kamizelce, jedna w przedniej części klatki piersiowej (w okolicy koniuszka serca) i dwie na plecach (w przestrzeni międzyłopatkowej). Noszone na sucho elektrody defibrylujące zostały skonstruowane tak, by wydzielić żel przewodzący przed dostarczeniem wstrząsu terapeutycznego w celu zabezpieczenia skóry przed możliwym oparzeniem spowodowanym terapią. WCD może dostarczyć do pięciu kolejnych wstrząsów na sekwencję. Terapia ratująca życie zwykle następuje w ciągu minuty od wystąpienia arytmii. Jeśli pacjent jest przytomny, może on zapobiec nieadekwatnemu wyładowaniu energii, naciskając jednocześnie dwa przyciski odpowiedzi na monitorze. Jeśli pacjent nie zareaguje, gdy straci przytomność z powodu arytmii, żel wydzieli się automatycznie z elektrod defibrylujących. Jeśli arytmia ustąpi sama, szok terapeutyczny nie zostanie dostarczony. Osoby postronne są ostrzegane przez informacje głosowe, aby nie dotykać pacjenta podczas defibrylacji i wezwać lekarza pogotowia.
Pacjent otrzymuje dwie baterie. Jedna obsługuje monitor, druga pozostaje w stacji ładującej do codziennej wymiany. Stacja ładująca zawiera również moduł do transmisji danych (sieć telefonii komórkowej) do zabezpieczonej bazy danych producenta. Podejrzane sekwencje EKG lub terapie są automatycznie rejestrowane i przesyłane do bezpiecznego serwera, gdzie mogą być przeglądane i analizowane przez lekarza prowadzącego za pośrednictwem dostępu chronionego hasłem. Przed przekazaniem systemu każdy pacjent przechodzi szczegółowe szkolenie w celu zapewnienia prawidłowej obsługi WCD.
Efektywność i skuteczność WCD została przetestowana w badaniach klinicznych i rejestrach po wprowadzeniu do obrotu. Jeśli WCD jest noszony prawidłowo, zapewniając odbiór sygnału EKG, współczynnik powodzenia pierwszego wstrząsu wynosi około 98%; stąd jest tak samo skuteczny jak ICD w leczeniu VT i VF. Ponadto długoterminowe badania kontrolne wykazały około 90% jednoroczną przeżywalność wszystkich pacjentów leczonych WCD.
WCD jest nieinwazyjny i nie pozostają po nim żadne blizny. Powinien być noszony 24 godziny na dobę, jeśli to możliwe i zdejmowany tylko w celu higieny osobistej.
Porównanie WCD z AED i ICD WCD są przeznaczone dla pacjentów ze znanym przemijającym ryzykiem NZS do tymczasowego stosowania w sposób opisany powyżej. Automatyczne defibrylatory zewnętrzne (AED) są przeznaczone dla szerokiej populacji osób z nieznanym ryzykiem niewydolności serca i są zwykle dostępne w miejscach publicznych i karetkach pogotowia ratunkowego. AED to przenośne urządzenie elektroniczne przeznaczone do analizy rytmu serca i informowania operatora, czy wymagana jest defibrylacja. Elektrody, umieszczone przez operatora na klatce piersiowej pacjenta, służą zarówno do monitorowania, jak i defibrylacji. AED są skonstruowane tak, aby mogły być używane przez laików i zapewniają proste instrukcje dźwiękowe i wizualne dla operatora. W przeciwieństwie do WCD, AED wymaga natychmiastowego działania osoby postronnej, aby zapobiec NZS. Wszczepialne kardiowertery-defibrylatory (ICD) są przeznaczone dla pacjentów z trwałym ryzykiem NZS. ICD to urządzenie elektroniczne wszczepione w klatkę piersiową z elektrodą umieszczoną w prawej komorze serca. ICD jest przeznaczony do wykrywania i przerywania arytmii serca za pomocą natychmiastowej defibrylacji. Do implantacji ICD konieczna jest rozległa operacja inwazyjna, która wiąże się z pewnym ryzykiem i potencjalnymi powikłaniami. Dlatego decyzja o wszczepieniu ICD musi być podjęta rozważnie. Dopóki nie jest jasne, że problemy z sercem są trwałe i ICD jest jedynym rozwiązaniem zapobiegającym NZS, WCD może być pomostową opcją terapeutyczną na czas oczekiwania.
Życie z WCD U pacjentów z wysokim ryzykiem NZS wypisanych ze szpitala WCD daje możliwość powrotu do większości normalnych codziennych czynności.
W badaniu retrospektywnym sprawdzono jakość życia pacjentów, którym przepisano WCD i stwierdzono, że większość nie odczuwała żadnego pogorszenia pod względem mobilności (68%), samowystarczalności (83%), czynności codziennych (75%), występowania bólu (64%) i zdrowia psychicznego (57%). W innym badaniu oceniano prospektywnie występowanie depresji i lęku u pacjentów kwalifikujących się do WCD i stwierdzono, że istnieje tendencja do poprawy objawów depresji u pacjentów, którzy faktycznie otrzymali WCD.
Producent zaleca konsultację z lekarzem prowadzącym w przypadku pytań dotyczących możliwych aktywności oraz porad dotyczących unikania funkcjonowania w głośnych i / lub wysokich wibracjach ze względu na możliwość braku zauważenia alertu z WCD.
Wskazania do stosowania WCD Zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi ACC / AHA / ESC z 2006 r ., z ESC z 2015 i 2021 r., a także AHA / ACC / HRS z 2017(9; 10; 7; 8) r., pacjenci, którzy mogą skorzystać z WCD, to:
Pacjenci z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) wynoszącą ≤ 35%