mały|Grób Gustawa Roszkowskiego Gustaw Jan Nepomucen Roszkowski (ur. 7 kwietnia 1847 w Syrnikach, zm. 7 kwietnia 1915 w Wiedniu) – prawnik, profesor prawa międzynarodowego oraz polityk demokratyczny, radny Miasta Lwowa i poseł do austriackiej Rady Państwa

Życiorys Ukończył V Gimnazjum w Warszawie (1864) i studia z zakresu prawa i administracji na Wydziale Prawa Szkoły Głównej Warszawskiej (1867) z tytułem magistra (1869)Stanisław E. Nahlik, Roszkowski Gustaw Jan Nepomucen (1847-1915), Polski Słownik Biograficzny, t. 32 Wrocław-Warszawa-Kraków 1989-1991, s. 262–264.. Studia uzupełniał w latach 1868 i 1870 na uniwersytetach w Jenie, Berlinie, Lipski, Heidelbergu i Paryżu. W 1870 uzyskał tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie we Freiburgu w Badenii na podstawie pracy Über das Wesen des Eigentums. Następnie w 1871 habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim przedstawiając rozprawę Pogląd na naukę Fryderyka Karola Savigny’ego ze stanowiska filozofii prawa. A. Redzik wskazuje, że habilitacja była trudna formalnie, gdyż Roszkowski był w Krakowie „obcokrajowcem”, a poza tym nie był doktorem praw. W latach 1871–1872 wykładał jako docent prywatny filozofię prawa na UJParlament Österreich Republik, Franz Adlgasser, Kurzbiografie Roszkowski, Gustaw Ritter von Mag. iur. Dr. phil. – Parlamentarier 1848-1918 online [6.10.2019, 12.01.2020].. Ze względu na trudności stawiane mu przez konserwatywne władze uczelni zdecydował się na powrót do Królestwa, gdzie w latach 1873–1878 prowadził praktykę adwokacką w Warszawie (od 1876 miał formalne uprawnienia adwokackie). W 1878 po przeniesieniu się do Lwowa objął katedrę filozofii prawa i prawa narodów (międzynarodowego) na Uniwersytecie Lwowskim (mianowany 10 grudnia 1878 r.), od 1888 roku był profesorem zwyczajnymNekrologia. Gustaw Roszkowski Kurier Lwowski 1915 nr 117 s. 4.. Był także dziekanem Wydziału Prawa (1896-1897) oraz członkiem komisji państwowej dla przeprowadzania egzaminu z zakresu nauk politycznych. W 1891 jako znany specjalista został dokooptowany do grona członków Instytutu Prawa Międzynarodowego (Institut de droit international) w Brukseli. W l. 1907-1909 był przewodniczącym zarządu Powszechnych Wykładów Uniwersyteckich we Lwowie.

Z przekonań demokrata i postępowiec, był zaangażowany politycznie. W latach 1883–1912 radny miasta Lwowa. Był w niej członkiem Komisji Prawniczej (1883-1895) oraz sekcji I dla spraw majątkowych, handlu i przemysłu (1886-1895). Przewodniczył komitetowi budowy pomnika historyka literatury Piotra Chmielowskiego na cmentarzu Łyczakowskim, a w 1905 dokonał jego odsłonięcia. Pracował także społecznie w rozmaitych towarzystwach, przede wszystkim w Towarzystwie Czerwonego Krzyża.

Był także posłem do austriackiej Rady Państwa wybieranym z kurii II (gmin miejskich) z okręgu wyborczego nr 7 (Sambor-Stryj-Drohobycz) na okres VII kadencji (25 kwietnia 1890 – 23 stycznia 1891), VIII kadencji (9 kwietnia 1891 – 22 stycznia 1897), IX kadencji (27 marca 1897 – 7 września 1900), X kadencji (31 stycznia 1901 – 30 stycznia 1907). Pierwszy raz został wybrany w 1890 w miejsce zmarłego Otto Hausnera. Został także posłem na XI kadencję (26 listopada 1908 – 30 marca 1911) wybranym w wyborach powszechnych w okręgu nr 1 (Lwów) w miejsce zmarłego Godzimira MałachowskiegoJózef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim – 1848-1918,Warszawa 1996, s. 276, 392, 400, 413, 417, 420, 421, 424.. W parlamencie austriackim był stale członkiem frakcji posłów demokratycznych w Kole Polskim w Wiedniu.

Pierwotnie pochowany w Wiedniu, następnie jego szczątki zostały przeniesione na Cmentarz Łyczakowski we Lwowie.

Rodzina i życie prywatne Urodził się w rodzinie ziemiańskiej, był synem Florentyna i Eleonory z Mokrskich. Ożenił się w 1874 z Katarzyną z domu Maringe (zm. 1940). Miał z nią dziewięcioro dzieci (z których aż sześcioro zmarło w młodym wieku). Jego synem był leśnik i prof. Politechniki Lwowskiej Witold (1878-1939) a córkami Irena z męża Teodorowiczowa i Malwina z męża DąbrowskaGustaw Jan Roszkowski – M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego – online [12.01.2020]..

Publikacje Był autorem kilkudziesięciu prac, głównie z zakresu prawa międzynarodowego. Publikował głównie w języku polskim, ale napisał też część tekstów w języku niemieckim i francuskim.

Über das Wesen des Eigentums, Freiburg 1870 O istocie i znaczeniu filozofii prawa Kraków 1871 Pogląd na naukę Fryderyka Karola Savigny’ego ze stanowiska filozofii prawa, Kraków 1871 O metodzie wykładu filozofii prawa (1871) Systematyka filozofii prawa (1871) O Komunizmie i Socyalizmie (1872) O ambasadach i konsulatach (1872) O poselstwach dyplomatycznych i konsulatach (1872) O życiu Savigny’ego (1872) O różnych systemach filozofii prawa (1871) Szulte’go Zasady prawa kanonicznego o małżeństwie (1878, tłum.) O pojęciu prawa natury (1879) O organizacyi międzynarodowego związku państw (1880) O poglądach Moltkego na prawo wojny (1881) O środkach międzynarodowych przeciw nihilistom (1881) O sprawie Midhata-baszy (1881) O oxfordzkim projekcie prawa wojny (1881) System encyklopedyi prawa (1881) O azylach i extradycyi ze szczególnem uwzględnieniem Austro-Węgierskiej Monarchii (1882) O najnowszych traktatach Austro-Węgierskiej Monarchji z Belgją i Holandją z 1880 i 1881 roku w przedmiocie wydawania przestępców (1882) O Kodyfikacyi Prawa Międzynarodowego. Szkic Naukowy (1882) O Konwencyi Genewskiej (1887) De la codification du droit international, Bruxelles 1889. Ober die Bestrebllllgen zur Erhaltung des Friedens in Europa, Wien 1892, La loi autrichienne du 14 avril 1903 sur la protection du nom et des insignes de la Croix-Rouge (1904) O XIV Kongresie pokoju z 1905 roku (1906) Über die neuesten Staatsverträge Öesterreich-Ungarns mit Rumänien (1910) La loi autrichienne du 14 avril 1903 sur la protection du nom et des insignes de la Croix-Rouge (1911) Prawo co do żeglugi napowietrznej (1912) Über das Wesen und die Organisation der Internationalen Staatengemeinschaft

Odznaczenia i wyróżnienia Był odznaczony austriackim Orderem Żelaznej Korony 3 kIasy (1904) oraz serbskim Orderem Czerwonego Krzyża (1907). Od 1904 był radcą dworu, a od 1893 honorowym obywatelem Sambora. W 1912 został honorowym członkiem Towarzystwa Katolickich Robotników «Przyjaźń» we Lwowie.

Przypisy

Bibliografia Stanisław E. Nahlik, Roszkowski Gustaw Jan Nepomucen (1847-1915), Polski Słownik Biograficzny, t. 32 Wrocław-Warszawa-Kraków 1989-1991, s. 262–264

Linki zewnętrzne

Dzieła Gustawa Roszkowskiego w bibliotece Polona

Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem (zabór austriacki) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie Kategoria:Polscy adwokaci Kategoria:Polscy filozofowie prawa Kategoria:Polscy specjaliści prawa międzynarodowego Kategoria:Polscy teoretycy prawa Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu VII kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu VIII kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu IX kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu X kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu XI kadencji Kategoria:Polscy posłowie do Rady Państwa w Wiedniu Kategoria:Radni Lwowa (zabór austriacki) Kategoria:Urodzeni w 1847 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów) Kategoria:Zmarli w 1915 Kategoria:Ludzie urodzeni w Sernikach