Jan Szadurski herbu Ciołek (zm. 1771 w Puszy) – chorąży inflancki w latach 1766–1771, regent kancelarii mniejszej litewskiej, sekretarz księstwa inflanckiego, stolnik inflancki w latach 1752–1766, podstoli inflancki w latach 1758–1762, oboźny inflancki w latach 1744–1748, podstarości inflancki w latach 1759–1762, działacz sejmikowy, poseł na sejmy
Poseł na sejm nadzwyczajny 1761 roku z województwa inflanckiegoPorządek JJ WW Ich Mciow Panow Posłow Obranych na Seym Extraordynaryiny Warszawski, Dnia 27. Kwietnia 1761, [b.n.s.].. Był posłem księstwa inflanckiego na sejm konwokacyjny 1764 roku.
Syn Jana (Franciszka Jana), podstolego inflanckiego, sekretarza i asesora ks. inflanckiego w asesorii kor., i Jadwigi (Karoliny Jadwigi) z Hylzenów, córki starosty marienhauskiego Jerzego Konstantego i Anny Schimmelpfennig von der Oye. Siostrzeniec wojewody mińskiego Jana Augusta Hylzena i biskupa Jerzego Mikolaja Hylzena. Miał trzech braci: Stanisława (filozofa jezuitę), Józefa (oboźnego inflanckiego), i Ignacego Mikołaja (sędziego ziemskiego inflanckiego).
W 1755 w Justynianowie poślubił Dorotę Niemirowicz-Szczytt (zm. 1801), córkę kasztelana inflanckiego Jana Niemirowicza-Szczytta i Heleny z Rypińskich, przyrodnią siostrę Justyniana Niemirowicza-SzczyttaA. Haratym, Justynian Szczytt Niemirowicz, [w:] Polski Słownik Biograficzny. T. 47. Warszawa–Kraków: Polska Akademia Nauk i Polska Akademia Umiejętności – Instytut Historii PAN im. Tadeusza Manteuffla, 2011, s. 565–567..
Miał z nią m.in. córkę Barbarę za synem wojewody brzeskolitewskiego Mikołaja Tadeusza Łopacińskiego – Tomaszem, oraz Konstancję za podstarościm wiłkomierskim Józefem Marykonim, gen.-majorem podczas insurekcji kościuszkowskiej.
Jan Szadurski przejął cały majątek po ojcu, który znacznie pomnożył. Posiadał liczne dobra w Inflantach m.in. Puszę z Dorotpolem, Duksztygał, Wolkimberg (Zielonpol), Zwirdzin (Zwierdzin, Zwirzydyn), Cecyn, Dunakla (Dunakle), Małnów (Małnowo), Poszmuciowo (Puszmuciowo, Poszmujciowo), Siedlikowszczyznę, Hofftenberg (Józefów) czy Jasmujżę. W woj. połockim miał dobra lenne Złotowo Kozadawlowo (dawniej Synkowo) z przynależnościami. Patronował misji jezuickiej w Puszy.
Rezydował na swoim zamku w Puszy, gdzie zmarł w 1771. Uroczysty pogrzeb odbył się 22 X 1771 w kościele Jezuitów w DyneburguJan Szadurski, [w:] Polski Słownik Biograficzny, T. 46, s. 390..
Przypisy
Bibliografia Jan Szadurski, [w:] Polski Słownik Biograficzny, T. 46, s. 390 Hilzenowie v. Hylzenowie v. Hülzenowie h. Własnego, [w:] A. Boniecki, Herbarz polski, T. VII, s. 278 Antoni Sozański, Imienne spisy osób duchownych, świeckich i wojskowych, które w pierwszych ośmiu latach panowania króla Stanisława Poniatowskiego od 1764–1772 r. w rządzie lub przy administracyi Rzeczypospolitéj udział brały [...]. Cz. 1, Tablice i rejestr, Kraków 1866, s. 36. Urzędnicy inflanccy XVI-XVIII wieku. Spisy. Oprac. Krzysztof Mikulski i Andrzej Rachuba. Kórnik 1994, s. 276.
Kategoria:Chorążowie inflanccy Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej Kategoria:Oboźni inflanccy Kategoria:Podstarościowie Kategoria:Podstolowie inflanccy Kategoria:Posłowie na sejm nadzwyczajny 1761 Kategoria:Posłowie na sejm konwokacyjny 1764 Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (województwo inflanckie – Inflanty) Kategoria:Stolnicy inflanccy Jan Szadurski Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej