Mistrzostwa Europy w Rugby 7 Mężczyzn 2013 – dwunaste mistrzostwa Europy w rugby 7 mężczyzn, oficjalne międzynarodowe zawody rugby 7 o randze mistrzostw kontynentu organizowane przez FIRA-AER mające na celu wyłonienie najlepszej męskiej reprezentacji narodowej w tej dyscyplinie sportu w Europie. Zostały rozegrane w formie sześciu turniejów w trzech hierarchicznie ułożonych dywizjach w okresie od 18 maja – 22 września 2013 roku. W walce o tytuł mistrzowski brało udział dwanaście zespołów, pozostałe europejskie drużyny, które przystąpiły do rozgrywek, występowały w niższych dywizjach, pomiędzy wszystkimi trzema istniał system awansów i spadków.
W obydwu turniejach zwyciężyli Anglicy broniąc tym samym tytułu sprzed roku, pozostałe miejsca na podium zajęli Francuzi i Rosjanie.
Informacje ogólne Mistrzostwa zostały rozegrane w formie sześciu turniejów w dwunasto- lub ośmiozespołowej obsadzie – po dwa na każdym poziomie rozgrywekTournament Manual, s. 7, 12.
Mistrzem Europy zostawała drużyna, która po rozegraniu dwóch turniejów w czerwcu i sierpniu – w Lyonie i Bukareszcie – zgromadziła najwięcej punktów, które były przyznawane za zajmowane w nich miejscaTournament Manual, s. 12–13: MiejscePunkty 120 218 315 414 512 610 77 86 94 103 112 121 W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty były ustalane kolejno na podstawie: lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych; większej liczby zdobytych przyłożeń; rzutu monetą.
Reprezentacje zostały podzielone na dwie sześciozespołowe grupy rywalizujące w pierwszej fazie w ramach grup systemem kołowym, po czym nastąpiła faza pucharowa – dwie czołowe drużyny z każdej grupy awansowały do półfinałów, zespoły z miejsc trzeciego i czwartego do turnieju Plate, a pozostałe walczyły o Bowl. W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. W przypadku remisu w fazie pucharowej organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierciTournament Manual, s. 13–17.
Przystępujące do turnieju reprezentacje mogły liczyć maksymalnie dwunastu zawodników. Rozstawienie w każdych zawodach następowało na podstawie wyników poprzedniego turnieju, a w przypadku pierwszych zawodów – na podstawie rankingu z poprzedniego rokuTournament Manual, s. 7, 10, 13.
Pomiędzy dywizjami istniał system awansów i spadków – po zakończonym sezonie najsłabsza reprezentacja z Grand Prix Series oraz i dwie z Dywizji A zostały relegowane do niższych klas rozgrywkowych, a ich miejsce zajęli zwycięzcy zawodów odpowiednio Dywizji A oraz obu turniejów Dywizji BTournament Manual, s. 13.
Turnieje Lyon (8-9 czerwca)
MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12
Bukareszt (21-22 września)
MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12
Klasyfikacja końcowa Poz.DrużynaLYOBUKOgółemPunkty+/-Punkty+/-Punkty+/-20+14220+12240+264 15+6418+6833+132 18+5515+6233+117 412+312+2424+27 54-4714-5218-99 614+1383-3917+99 710-217+2217+1 81-7310-1011-83 96-404-110-41 107-452+229-23 113-586-219-79 122-1181-1973-315
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Strona FIRA-AER