– sintoistyczne teksty rytualne, zawierające najstarsze japońskie modlitwy i zaklęcia.
Teksty były przekazywane ustnie od początków I tysiąclecia, w pełni ukształtowały się w VII–VIII wieku, zaś spisane zostały w X wieku w kodeksie (27 norito) oraz innych zabytkach. Norito wygłaszane były na dworze cesarskim podczas uroczystości religijnych.
Norito składają się z trzech części: wstęp (wezwanie do zgromadzonych, by wysłuchali słów) tekst zasadniczy (rozpoczynający się powołaniem na wolę bóstwa lub cesarza), na który składa się: relacja o pochodzeniu obrzędu lub święta opis wykonania obrzędu zamknięcie (najczęściej zawierające wyliczenie ofiar i czynności do wykonania w celu zapewnienia powszechnego pokoju i szczęścia).
Norito pisane były prozą uroczystą, rytmiczną, z licznymi ozdobnikami oraz słownictwem głoszącym piękno, dobro, pokój, szczęście i pomyślność. Norito reprezentują najstarszą warstwę języka japońskiego o znikomych wpływach języka chińskiego, dzięki czemu są cennym źródłem do badań języka i wierzeń starojapońskich.
Polski przekład jednego tekstu norito, dokonany przez Wiesława Kotańskiego, można znaleźć w antologii Dziesięć tysięcy liści.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Gatunki literackie Kategoria:Literatura japońska Kategoria:Literatura religijna Kategoria:Shintō