Luzhou Faru (; ur. 638, zm. 15 sierpnia 689) – wybitny mnich buddyjski okresu Tang, jeden z pierwszych znanych mistrzów chan.
Życiorys Pochodził z Shangtang w prowincji Shanxi.
Pierwotnie był uczniem mnicha Huiminga, jednak po pewnym czasie jego nauczyciel wysłał go na Wschodnią Górę (chin. Dong shan), aby studiował chan u Damana Hongrena. Faru przebywał u Hongrena przez 16 lat. Uważa się, że otrzymał przekaz Dharmy właśnie od niegoHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. s. 108..
Następnie Faru udał się na południe Chin, jednak wkrótce udał się na północ i pojawił się w Luoyangu. Wiadomo, że przebywał w klasztorze Shaolin, przyczyniając się do przywrócenia mu dawnej świetności. Za jego krótkiego pobytu Shaolin stał się centrum młodego ruchu chan.
Przez niektórych badaczy uważany jest za właściwego twórcę Północnej szkoły chan oraz ogólnie traktowany jest jako jeden z pierwszych pionierów chanu.
Właściwie był pierwszym, który zaczął nazywać Hongrena „patriarchą”, tworząc pierwsze wyraźnie rozpoznanie pokoleniowej linii przekazu chanu Bodhidharmy. Niektóre z ówczesnych tekstów traktują Faru jako 6 patriarchę, a Shenxiu jako siódmego.
W planach cesarzowej Wu Zetian miał odgrywać wielką rolę, jednak jego przedwczesna śmierć pokrzyżowała jej plany. Zamiast więc niego wybrała Shenxiu, który dzięki temu stał się najsłynniejszym mistrzem chan tego okresuAntonino Forte. On the Origins of the Great Fuxian Monastery 大福先寺 in Luoyang. s. 46–49..
W Sutrze szóstego patriarchy Huinenga Faru znajduje się na liście dziesięciu jego głównych uczniówHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. s. 135., podobnie jak w Lidai fabao jiWendi L. Adamek. The Mystique of Transmission. s. 165..
W jego epitafium zatytułowanym Tang zhongyue shamen Shi Faru chanshi xingzhuang (chin. 唐中岳沙門釋法如禪師行狀, pinyin Táng zhōngyuè shāmén Shì Fǎrú chánshī xíngzhuàng; pol. Epitafium dla śramany [dynastii] Tang z Głównego Szczytu, mistrza chan Shi Faru) znajduje się najstarsze opisanie linii przekazu chan i można przypuszczać, że taka idea powstała w kręgu Faru lub jego najbliższych uczniów. Od Bodhidharmy linia przekazu biegła do Huike, od niego do Sengcana, potem do Daoxina, wreszcie do Hongrena i nieoczekiwanie do samego Faru. Jego pozycja została jednak podważona przez Lao’ana Hui’ana i Shenxiu, który w swoim epitafium figuruje jako szósty patriarcha, a Faru w ogóle nie jest wspomnianyWendi L. Adamek. The Mystique of Transmission. s. 161.Morten Schlütter. How Zen Became Zen. s. 18..
Mistrz chan Luzhou Faru zmarł 15 sierpnia 689 r. w klasztorze Shaolin.
Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 patriarchy Indii i 1 patriarchy Chin.
Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju. 28/1. Bodhidharma (zm. 543?) 29/2. Dazu Huike (487–594) 30/3. Jianzhi Sengcan (zm. 606) 31/4. Dayi Daoxin (579–651) 32/5. Niutou Farong (594–657) szkoła niutou 32/5/1. Pŏmnang Korea – wprowadzenie chanu (kor. sŏn) 32/5. Daman Hongren (601–674) 33/6. Zhide (bd) Koreańczyk 33/6. Xuanyue (bd) 33/6. Xuanze (bd) 34/7. Jingjue (ok. 688–746) autor Lengjie shizi ji (Zapiski o mistrzach i uczniach Sutry Lankavatara) 33/6. Yuquan Shenxiu (605–706) (także Datong) szkoła północna stopniowego oświecenia. 33/6. Zizhou Zhishen (609–702) szkoła Jingzhong 34/7. Zizhou Chuji (648–734) 35/8. Jingzhong Zhixian (bd) 36/9. Jingzhong Wuxiang (684–762) koreański mistrz chan Kim Musang działający w Chinach 33/6. Lao’an Hui’anZutang ji umiejscawia go w linii przekazu patriarchów jako ucznia piątego patriarchy Damana Hongrena. Inne teksty podają, że był uczniem drugiego patriarchy Huike. Najpewniej jednak nie był związany w ogóle z Patriarchami. Jego chan był zupełnie niezależną linią przekazu Dharmy. (580–707) szkoła laomu an heshang 33/6. Zhuangyan Dashi (bd) 33/6. Luzhou Faru (638–689) 34/7. Yuangui (bd) 33/6. Daoming (bd) (także Huiming) 33/6. Dajian Huineng (638–713)
Przypisy
Bibliografia Wendi L. Adamek. The Mystique of Transmission. On an Early Chan History and Its Context. Columbia University Press. New York. 2007. s. 578. . Morten Schlütter. How Zen Became Zen. The Dispute over Enlightenment and the Formation of Chan Buddhism in Song-Dynasty China. University of Hawai’i Press. Honolulu. 2008. s. 289. . Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. India and China. Macmillan Publishing Company. New York. 1988. s. 349. . Studies in Chinese Religions, Volume 1, 2015, Issue 1. Antonino Forte. On the Origins of the Great Fuxian Monastery 大福先寺 in Luoyang. s. 46–49
Kategoria:Mistrzowie chan epoki Tang Kategoria:Urodzeni w 638 Kategoria:Zmarli w 689