Beta Monocerotis (β Mon) – najjaśniejsza gwiazda w gwiazdozbiorze Jednorożca, odległa od Słońca o około 680 lat świetlnych.
Charakterystyka obserwacyjna Beta Monocerotis to gwiazda potrójna, złożona z trzech bardzo podobnych składników, które można rozdzielić optycznie za pomocą lornetki.
Obserwowana wielkość gwiazdowa całego systemu to 3,74, co czyni go jaśniejszym niż Alfa Monocerotis. Najjaśniejszy składnik A ma indywidualnie wielkość 4,62m i jest oddalony o 7 sekund kątowych od składnika B o wielkości 5,00m. Składnik C, o wielkości 5,32m, jest oddalony o 2,9″ od składnika B (pomiary z 2017 r.). Widoczna w pobliżu gwiazda dwunastej wielkości gwiazdowej najprawdopodobniej jest niezwiązanym obiektem tła.
Charakterystyka fizyczna Są to gorące, błękitne gwiazdy ciągu głównego należące do typu widmowego B. Mają temperatury około 18,5 tysiąca kelwinów. Jasność tych gwiazd jest odpowiednio 3200, 1600 i 1300 razy większa niż jasność Słońca, ich masy są odpowiednio 7, 6,2 i 6 razy większe niż masa Słońca. System uformował się 34 miliony lat temu, za około 9 milionów lat najmasywniejszy składnik A zakończy okres syntezy wodoru w hel i zacznie zmieniać się w olbrzyma. Dzięki szybkiej rotacji każdą z gwiazd otacza dysk materii, z którego pochodzą linie emisyjne widoczne w widmach.
Parę składników β Mon B i C dzieli w przestrzeni około 590 au, okrążają one wspólny środek masy w czasie co najmniej 4200 lat. Dalszy składnik β Mon A obiega tę parę w odległości co najmniej 1570 au, w czasie nie mniejszym niż 14 tysięcy lat.
Zobacz też lista gwiazd w gwiazdozbiorze Jednorożca
Przypisy
Kategoria:Gwiazdozbiór Jednorożca Kategoria:Gwiazdy potrójne Kategoria:Gwiazdy typu widmowego B Kategoria:Gwiazdy zmienne typu Gamma Cassiopeiae Mon, β