Cerkiew Opieki Matki Bożej – prawosławna cerkiew w Ninie, w jurysdykcji eparchii narewskiej Estońskiego Kościoła Prawosławnego. Świątynia parafialna.

Historia W XVII w. nad brzegami jeziora Pejpus osiedlali się staroobrzędowcy, w większości bezpopowcy nurtu fiedosiejewskiego, uciekający z Rosji przed prześladowaniamimetropolita Korneliusz i inni, Prawosławnyje..., s. 76.. W 1824 r. Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego postanowił wznieść w tym miejscu cerkiew prawosławną (uznającą jurysdykcję oficjalnej Cerkwi rosyjskiej). Władze rosyjskie dążyły do tego, by staroobrzędowcy przeszli do oficjalnej Cerkwi; kilka lat wcześniej administracyjnie zamknięto wszystkie molenny bezpopowców we wschodniej EstoniiP. Adamczewski, Zarys historii staroobrzędowców w Estonii [w:] Staroobrzędowcy za granicą. Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2010, ss. 44–46..

Ziemię pod budowę obiektu darowała baronowa Stackelberg, która też przekazała na budowę świątyni 20 tys. cegieł i tysiąc rubli. Kamień węgielny został położony 8 kwietnia 1824 rmetropolita Korneliusz i inni, Prawosławnyje..., s. 78.. Łącznie wzniesienie cerkwi kosztowało 35 tys. rubli, które częściowo przekazał skarb państwa, częściowo zaś – prywatni ofiarodawcy, w tym miejscowi niemieccy właściciele ziemscy. XVIII-wieczny barokowy i dwurzędowymetropolita Korneliusz i inni, Prawosławnyje..., s. 79. ikonostas dla świątyni został przekazany przez biskupa pskowskiego Metodego. Budowla została konsekrowana 5 listopada 1828 r.

Wezwanie cerkwi – Opieki Matki Bożej – sugeruje pomoc i opiekę Matki Bożej dla żeglujących po jeziorze Pejpus; świątynia usytuowana jest na przylądku nad brzegiem zbiornika wodnego i w przeszłości jej dzwonnica pełniła również funkcje latarni.

Na dzwonnicy cerkiewnej zawieszono sześć dzwonów. W końcu XIX w. do miejscowej parafii należało 3290 osób, w większości ubogich rybaków i chłopów. W XX w. liczba ta znacząco spadła, obecnie (XXI w.) w miejscowości, gdzie znajduje się cerkiew, pozostało niewielu prawosławnych.

Na początku XX w. do cerkwi został dostawiony drugi ołtarz pod wezwaniem św. Mikołaja; został on wyświęcony w 1917. Osiem lat później biskup narewski i izborski Euzebiusz wyświęcił kolejny ołtarz boczny pod wezwaniem Obrazu Chrystusa Zbawiciela Nie Ludzką Ręką Uczynionego.

W sąsiedztwie cerkwi znajdują się nagrobki służących w niej dawniej kapłanów.

Przypisy

Bibliografia metropolita Korneliusz, W. Siłowjew, W. Wołochonski, S. Glinkale, W. Iljaszewicz, I. Łapszyn, S. Miannik, J. Sieliwierstowa, F. Hirvoja, Prawosławnyje chramy Estonii-Eesti Oigeusu Kirikud-The Orthodox churches in Estonia, Tallinn–Moskwa 2007.

Kategoria:Cerkwie w eparchii narewskiej Kategoria:Cerkwie w prowincji Tartu Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Opieki Matki Bożej Kategoria:Zabytki Estonii