bombarda ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) średniowieczna machina oblężnicza miotająca kamienie i belki (1.2) używane w XIV i XV wieku prymitywne działo o dużym kalibrze i krótkiej lufie miotające kamienne lub rzadziej żelazne kule na odległość kilkuset metrów
(1.1-2)
(1.1) Na zamek spadły belki miotane z ustawionej za rzeką bombardy. (1.2) Kule wystrzelone z bombardy zniszczyły bramę.
bombardowanie , bomba bombardować, zbombardować bombardowany, zbombardowany, bombowy, bombardierski bomba
(1.1-2) Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 22.
angielski: (1.2) bombard białoruski: (1.2) бамбарда esperanto: (1.2) bombardilo francuski: (1.2) bombarde hiszpański: (1.2) bombarda litewski: (1.2) bombarda niderlandzki: (1.2) bombarde niemiecki: (1.2) Bombarde portugalski: (1.2) bombarda rosyjski: (1.2) бомбарда słowacki: (1.2) bombarda włoski: (1.2) bombarda
bombarda ()
(1.1) 3. literacki (passé simple) czasownika bombarder
bombarda ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) bombarda, działo (1.2) bombarda (statek dwumasztowy uzbrojony w działa na dziobie) (1.3) bombarda (bretoński drewniany instrument dęty) (1.4) (w organach) basy
(1) bombardas
bombarda ()
rzeczownik (1.1) bombarda
bombarda ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) bombarda
(1.1)