__TOC__ delecto ()
rzeczownik (1.1) zachwyt, radość, rozkosz
delecto ()
czasownik (1.1) cieszyć, sprawiać przyjemność, zachwycać, oczarowywać, podobać się, fascynować, bawić, rozweselaćJózef Korpanty, Słownik łacińsko-polski. A-H, tom 1, Warszawa 2001, s. 503, ISBN 83-7195-221-X (1.2) cieszyć się, zachwycać się, znajdować przyjemność (w czymś), być zadowolonym (z czegoś) (1.3) wabić, nęcić, przyciągać
(1) dēlect|ō, dēlectāre, dēlectāvī, dēlectātum
(1.1) Verba tua me delectantHans Henning Ørberg, Lingua Latina per se illustrata. Colloquia personarum, Special-Trykkeriet Viborg, 2005, s. 37, ISBN 87-997016-6-9. → Cieszą mnie twoje słowa. (1.2) Anima autem mea exsultabit in Domino et delectabitur super salutari suo. → Moja dusza będzie radować się w Panu, będzie się weselić z jego ratunku (Ps 35, 9) Przykład z Wulgaty, vatican.va, tłumaczenie wg Biblii Tysiąclecia. (1.2) Multae feminae ante hanc tabernam consistunt, nam feminae ornamentis delectantur. → Wiele kobiet zatrzymuje się przed tym sklepem, ponieważ kobiety zachwycają się ozdobami.
(1.2) exsulto
(1.2) abhorreo, abominor
delectatio , delectamentum delectabilis