ruczaj ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) strumyk, potok, mały ciek
(1.1)
(1.1) Pani zabija pana; zabiwszy grzebie w gaju, na łączce przy ruczaju.
(1.1) strumyk, potok, strumień, rzeczka
od (< *ruk-ějь) "głośno płynący, szumiący potok", od *rukati/*ručati "ryczeć, buczeć, huczeć"; zobacz też: , [ruczej], i [ruczaj]Wiesław Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków 2010, s. 526
(1.1) białoruski: (1.1) ручай czeski: (1.1) ručej rosyjski: (1.1) ручей ukraiński: (1.1) ручай