__TOC__ skraj ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) brzeg jakiejś płaszczyzny, jakiegoś obszaru (1.2) granica
(1.1-2)
(1.1) Etap stał zwykle na skraju wsi, był otoczony ostrokołem, dookoła którego chodziły warty. Pośrodku podwórza wznosił się duży drewniany budynek piernikowego koloru. (1.1) Stałam na skraju lasu i patrzyłam w dal. (1.2) Bardzo szybko znalazł się na skraju bankructwa.
(1.1) na skraju doliny / lasu / łóżka (1.2) na skraju bankructwa / nędzy / rozpaczy / wytrzymałości
(1.2) kres
skrajność , skrajnia krajać, skrajać , skroić skrajny skrajnie
balansować na skraju przepaści
angielski: (1.1) edge; (1.2) verge, brink arabski: (1.1) حافة (1.2) ;حافة esperanto: (1.1) rando; (1.2) ekstremo jidysz: (1.2) גרענעץ / (grenec) kaszubski: (1.1) rańt niemiecki: (1.1) Rand ; (1.2) Rand rosyjski: (1.1) край ; (1.2) край szwedzki: (1.1) utkant , ytterkant ukraiński: (1.1) край ; (1.2) межа́ wilamowski: (1.1) raond ; (1.2) raond
skraj ()
przymiotnik (1.1) przestraszony, wystraszony
(1.1) skrajsen, rädd, räddhågsen, skrämd, förskrämd, förskräckt
skrajsen
złożenie przymiotnikowe skitskraj, döskraj