eremita () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) zakonnik żyjący w odosobnieniu; (1.2) człowiek żyjący w odosobnieniu szczególnie z pobudek religijnych
(1.1)
(1.1) Na wyspie żył od trzydziestu lat eremita, który oddał się pokucie i modlitwie.
(1.1) pustelnik, anachoreta
(1.1) cenobita
erem , eremitorium eremitka eremicki
angielski: (1.1) hermit czeski: (1.1) eremita ; (1.2) eremita interlingua: (1.1) eremita niemiecki: (1.1) Eremit słowacki: (1.1) eremita ; (1.2) eremita włoski: (1.1) eremita
eremita ()
rzeczownik (1.1) pustelnik, eremita
(1.1) ermitau, eremutar
eremita ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) eremita, pustelnik
(1.1)
eremitka eremitský
eremita ()
rzeczownik, rodzaj męski lub żeński (1.1) pustelnik
eremita ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) eremita
(1.1) ermitaño
ermitaño , ermitaña , ermita , eremitorio eremítico
< (erēmítēs) < (erēmía) → pustynia, samotność erēmítēs
eremita ()
rzeczownik (1.1) pustelnik, eremita, odludek
eremita ()
rzeczownik, rodzaj męski i żeński (1.1) eremita, pustelnik, odludek rzeczownik, rodzaj żeński (2.1) eremitka, pustelniczka, odludek
(1.1) eremita; eremites (2.1) eremita; eremites
eremita ()
rzeczownik, rodzaj męski i żeński (1.1) eremita, pustelnik, odludek rzeczownik, rodzaj żeński (2.1) eremitka, pustelniczka, odludek
eremitério
eremita ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) eremita, pustelnik
(1.1)
(1.1) pustovník
eremitáž eremitský
eremita ()
,
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) eremita, pustelnik (1.2) samotnik, pustelnik
(1.1-2) eremita; eremiti
(1.2) solitario
eremitaggio , eremitano , eremo , remitorio , ermo , eremitorio , romitorio , eremitoro eremitano, eremitico