__TOC__ poganin ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba wyznająca religię inną niż jedna z monoteistycznych, abrahamowych (jak chrześcijaństwo, islam, judaizm) (1.2) niewierzący lub nieochrzczony (1.3) muzułmaninAnna Tyrpa, Giaury, goje, gadzie i gorole – my i reszta świata, w: Historia języka, dialektologia, onomastyka w nowych kontekstach interpretacyjnych pod red. Renaty Przybylskiej, Macieja Raka, Agaty Kwaśnickiej-Janowicz, Wydawnictwo UJ, Kraków 2018, s. 221.
(1.1-2)
(1.1) Kraina ta była zamieszkiwana przez słowiańskich pogan. (1.2) W pierwszych wiekach istnienia Kościoła (…) chrześcijanie korzystali z tych samych zasad, co poganie, aby zawrzeć małżeństwo.
(1.1) nawracać pogan • współczesny poganin • neopoganin
(1.1) bałwochwalca (1.3) pohaniec
pogaństwo poganka pogański pogańsko spoganieć, poganieć, poganizować
< → mieszkaniec wsiZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 29., także góral, pasterz < → gmina pasterska
(1.3) angielski: (1.1) pagan, heathen arabski: (1.1) وثني białoruski: (1.1) язычнік bułgarski: (1.1) поганец, езичник cerkiewnosłowiański: (1.1) ꙗзычникъ ; (1.2) ꙗзычникъ dolnołużycki: (1.1) tatań duński: (1.1) hedning esperanto: (1.1) pagano fiński: (1.1) pakana francuski: (1.1) païen hiszpański: (1.1) pagano islandzki: (1.1) heiðingi jidysz: (1.1) פּאַגאַנער (paganer) kannada: (1.2) ಧರ್ಮಬಾಹಿರ kazachski: (1.1) пұтқа табынушы niemiecki: (1.1) Heide perski: (1.1) گبر portugalski: (1.1) pagão rosyjski: (1.1) язычник rumuński: (1.1) păgân słowacki: (1.1) pohan staroruski: (1.1) ꙗзꙑци szwedzki: (1.1) hedning węgierski: (1.1) pogány; (1.2) pogány wilamowski: (1.1) puøganin , poganin ; (1.2) puøganin , poganin
poganin ()
puøganin
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) osoba wyznająca religię inną niż jedna z monoteistycznych, abrahamowych (jak chrześcijaństwo, islam, judaizm) (1.2) niewierzący lub nieochrzczony