ironia

ironia ()

, ,

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) zawoalowana drwina, szyderstwo lub złośliwość ukryte pod pozorną aprobatą;

(1.1)

(1.1) „Nie spodziewałem się po tobie aż takiej hojności” – powiedział z ironią w głosie.

(1.1) odezwać się z ironią • wyczuć ironię w czyimś głosie • gorzka / subtelna ironia • doza ironii

(1.1) dosłowność

(1.1) autoironia

ironista , ironistka , ironizowanie ironijka ironizować ironiczny ironicznie

jak na ironię • ironia losu

< (eirōneía)

angielski: (1.1) irony arabski: (1.1) تهكم, سخرية baskijski: (1.1) ironia białoruski: (1.1) іронія bułgarski: (1.1) ирония duński: (1.1) ironi esperanto: (1.1) ironio estoński: (1.1) iroonia francuski: (1.1) ironie hiszpański: (1.1) ironía interlingua: (1.1) ironia kataloński: (1.1) ironia kornijski: (1.1) gesedh łaciński: (1.1) ironia niemiecki: (1.1) Ironie nowogrecki: (1.1) ειρωνεία rosyjski: (1.1) ирония słowacki: (1.1) irónia szwedzki: (1.1) ironi ukraiński: (1.1) іронія wenedyk: (1.1) ironia węgierski: (1.1) irónia włoski: (1.1) ironia

ironia ()

rzeczownik (1.1) ironia

ironiko

ironia ()

przymiotnik (1.1) ironiczny, szyderczy

(1.1)

ironio ironii ironie

ironia ()

rzeczownik (1.1) ironia

ironia ()

rzeczownik (1.1) ironia

ironisar

ironia ()