mediator ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba pośrednicząca w rozwiązaniu konfliktu (1.2) osoba pomagająca stronom we wzajemnej komunikacji, dojściu do ugody rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (2.1) substancja odpowiedzialna za przekazywanie sygnałów między synapsami; (2.2) kompleks białek działający jako koaktywator transkrypcji u eukariontów; (2.3) czynnik pośredniczący we wpływie zmiennej niezależnej na zmienną zależną;
(1.1-2) (2.1-3)
(1.1) W późniejszej rywalizacji między Franciszkiem i Karolem Henryk został mediatorem między nimi, utrzymując równowagę władzy w Europie. (1.2) Adwokat pełnił rolę mediatora i prowadził negocjacje.
(1.1) amerykański / bezstronny mediator • międzynarodowi mediatorzy • działania / funkcja / rola mediatora • w charakterze mediatora (1.2) mediator sądowy
(1.1) rozjemca (2.1) neuroprzekaźnik, neuromediator
(1.1) pośrednik
mediatorstwo mediatorka mediatorski, medialny
→ pośrednik
mediator ()
rzeczownik (1.1) mediator (1.2) pośrednik (1.3) rozjemca
(1) mediator; mediators
mediation mediate
mediator ()
rzeczownik (1.1) mediator, pośrednik
mediator ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) pośrednik
(1) mediātor, mediātōris
mediatrix medio
; źródłosłów dla , , , , , , , , , , ,