tolerować () , , ,
czasownik przechodni niedokonany ( brak) (1.1) odnosić się z pobłażaniem do nagannych zachowań lub zjawisk (1.2) traktować kogoś lub coś z wyrozumiałością; godzić się na obecność jakiejś osoby mimo braku aprobaty dla niej (1.3) o organizmie: nie ponosić szkody w wyniku działania określonych bodźców
(1.1-3)
(1.1) Szymon toleruje poglądy Ani, mimo że się z nimi nie zgadza.
(1.1) dopuszczać, przyzwalać, wytrzymywać, znosić
(1.1) oburzać się, nie godzić się, zakazywać, sprzeciwiać się
tolerancja , tolerancyjność , tolerowanie tolerancyjny tolerancyjnie
angielski: (1.1) tolerate arabski: (1.1) تسامح, صبر azerski: (1.1) dözmək bułgarski: (1.1) толерирам duński: (1.1) tåle, tolerere; (1.2) tåle, tolerere; (1.3) tåle, tolerere esperanto: (1.1) toleri francuski: (1.1) tolérer hiszpański: (1.1) tolerar; (1.2) tolerar koreański: (1.1) 견디다, 버티다, 참다 niderlandzki: (1.1) aanzien niemiecki: (1.1) dulden, tolerieren rumuński: (1.1) tolera szwedzki: (1.1) tolerera, tåla włoski: (1.1) tollerare