__TOC__ mester ()
•
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) mistrz (1.2) mistrz (1.3) mistrz (1.4) mistrz (1.5) mistrz (1.6) majster
(1) en mester, mesteren, mestre, mestrene
(1.5) Tragt-kantarellerne er nemlig mestre i kamuflage og med deres brunlig hatfarve og gullig stok, falder de nemt i ét med efterårets nedfaldsblade i samme nuancer. → Pieprzniki trąbkowe są mistrzami kamuflażu, a ich brunatna barwa kapelusza i żółtawy trzon sprawiają, że łatwo stapiają się w jedno z opadłymi jesiennymi liśćmi o podobnych odcieniach.
mesterskab mesterlig
<
mester ()
czasownik (1.1) potrzebować (1.2) musieć
mester ()
rzeczownik (1.1) majster, mistrz (1.2) magister
(1.1) boszorkánymester • céhmester • cipészmester • ezermester • fedélzetmester • fodrászmester • házmester • karmester • maszkmester • mesterember • mesterlegény • mesterlövész • mestermű • órásmester • polgármester • szakácsmester • szállásmester • tűzmester • vívómester
mesterség, mesterkedés mesterkedik mesteri, mesterséges mesterien, mesterségesen
gyakorlat teszi a mestert