kutima ()
przymiotnik (1.1) zwykły, zwyczajny, zwyczajowy
(1.1)
(1.1) La kolo kaj eĉ la vizaĝo jam ŝveliĝis, post kio aperis febro kun la kutimaj simptomoj de venenoHenryk Sienkiewicz, Tra dezerto kaj praarbaro, (Rozdział III), tłum. Mieczysław Sygnarski, GEO 2015.. → Szyja, a nawet i twarz były już opuchnięte, po czym zjawiła się gorączka ze zwykłymi objawami zatrucia. (1.1) En Horeŝka, soleca kastel' post momento, - Ree ĉie ekregis kutima silentoAdam Mickiewicz, Sinjoro Tadeo, tłum. Antoni Grabowski, Pola Esperanto-Asocio, Warszawa 1986, (Księga V).. → Po chwili w Horeszkowskim samotnym budynku - Wszystko do zwyczajnego wracało spoczynku. (1.1) La kodekso de Hamurabi fiksis la kutiman juron tiam uzata en Babilonio. → Kodeks Hammurabiego utrwalił prawo zwyczajowe używane wtedy w Babilonii.
(1.1) kutima fenomeno → zwykłe zjawisko • kutima plimulto → zwykła większość • kutima scivolemo → zwykła ciekawość • kutima membro → członek zwyczajny • kutima senpripenseco → zwyczajna bezmyślność • kutima bonvena ceremonio → zwyczajowa ceremonia powitalna
kutimo kutimi kutime nekutima