szołdra ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wędzona lub solona łopatka wieprzowa; szynka (1.2) szynkaAgnieszka Matusiak, Kulinarne wojaże jako element turystyki kulturowej. Dziedzictwo kulinarne Górnego Śląska, „Turystyka Kulturowa” nr 2/2009, s. 14, 15. (1.3) o człowieku świnia, łajdak, szubrawiec (1.4) pogardliwa nazwa Prusaka lub Niemca„Szołdra”. W: Andrzej Kozioł: Polski słownik kuchenny i biesiadny. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Text”, 2003?, s. 257. ISBN 83-88934-14-7.Skąd się wzięły w polszczyźnie słowa oszwabić i ocyganić?, 2014.10.06, Radio Kraków (radiokrakow.pl) [dostęp 2025-04-19]
(1.1)
(1.3) Chodzi, szołdra, po wybrzeżu i gwiżdże, i kobiecie sromotne rzeczy gada. A on jakie prawo ma?Maria Rodziewiczówna, Na wyżynach, Wydawnictwa Alfa, Warszawa 1991, s. 216. (1.3) Poczekajże ty szołdro pruski! Takiś ty żołnierz! Uciekać umiesz tylko, heretycki oberwańcze!Władysław Łoziński, Opowiadania imć pana Wita Narwoja, rotmistrza konnej gwardii koronnej, Wyd. Nasza Księgarnia, Warszawa 1954, s. 29.
(1.3) gałgan, nicpoń; łotr
→ łopatka
(1.4) od XVII wieku
(1.3)