nekutima ()
przymiotnik (1.1) niezwykły
(1.1)
(1.1) Ĉirkaŭ la dua posttagmeze la varmego, malgraŭ la vintra sezono, fariĝis nekutima kaj neelteneblaHenryk Sienkiewicz, Tra dezerto kaj praarbaro, (Rozdział VIII), tłum. Mieczysław Sygnarski, GEO 2015.. → Koło godziny drugiej po południu upał, mimo iż pora była zimowa, uczynił się niezwykły i nieznośny. (1.1) Li ridetas, sed estas io nekutima en lia ridetoJohán Valano, (Claude Piron), Tien, wyd. GEO 2015.. → Uśmiecha się, lecz jest coś niezwykłego w jego uśmiechu.
(1.1) nekutima aventuro → niezwykła przygoda • nekutima fenomeno → niezwykłe zjawisko • homo de nekutima boneco → człowiek niezwykłej dobroci
kutima nekutime