blindhed ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) ślepota (1.2) ślepota
(1) (en) blindhed, blindheden,
(1.1) En langvarig tilstedeværelse af et fremmedlegeme i hestens øje kan forårsage dyrets blindhed. → Długotrwała obecność ciała obcego w oku konia może doprowadzić do ślepoty zwierzęcia. (1.2) Den danske regerings blindhed overfor problemet irriterede hende grænseløst. → Ślepota duńskiego rządu na ten problem bezgranicznie ją irytowała.
blind