benewencki ()
przymiotnik relacyjny (1.1) związany z Benewentem, dotyczący Benewentu
(1.1)
(1.1) Podczas gdy kuriała panuje we Włoszech środkowych, na południu kraju powstaje tzw. pismo benewenckie drogą kaligraficznego przekształcania młodszej kursywy rzymskiejJózef Grycz, Z dziejów i techniki książki, s. 36, Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, 1951.. (1.1) Dostatnie i wystawne życie wśród kanoników benewenckich czy neapolitańskich coraz mniej podobało się Benedyktowi, w miarę jak dorastał, i coraz boleśniej odczuwał rozdźwięk między ewangelią a życiemAleksandra Witkowska, Nasi święci: polski słownik hagiograficzny, s. 485, Księgarnia św. Wojciecha, 1999..
(1.1) benewentański
Benewent benewentański
włoski: (1.1) beneventano