bandit ()
rzeczownik (1.1) bandyta
bandit ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) bandyta
bandit ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) bandyta
(1) en bandit, banditten, banditter, banditterne
(1.1) Banditten har mistet et øje ved røveriet. → Bandyta stracił oko podczas napadu.
(1.1) skurk , gangster
(1.1) banditterne i habitterne
bandit ()
(1.1) bandyta
bandito
bandit ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) bandyta
(1.1) bandit; bandits
bandit ()
rzeczownik (1.1) bandyta
bandit () бандит
rzeczownik (1.1) bandyta
bandit ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) bandyta, zbir, bandzior
(1.1) en bandit, banditen, banditer, banditerna
band