__TOC__ grom () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) piorun (1.2) zwykle w ostre, gniewne napomnienie
(2.1) 2. od: gromić
(3.1) od: gra
(1.1) (2.1) (3.1)
(1.1) Gromowi często towarzyszy błyskawica i grzmot. (1.2) W starszych klasach belfer ciskał gromy z byle powodu.
(1.1) huk gromu • grom bije / uderza (1.2) gromy oburzenia / potępienia • ciskać / miotać gromy
(1.1) piorun
(1.1) zjawisko
gromnica , Gromniczna gromić , rozgromić gromniczny od groma • jak grom z jasnego nieba • rzucać gromy • gromy posypały się na czyjąś głowę • niech go gromy biją • niech go jasny grom trzaśnie
angielski: (1.1) thunder białoruski: (1.1) гром esperanto: (1.1) tondro francuski: (1.1) tonnerre islandzki: (1.1) þruma jidysz: (1.1) דונער (duner) niemiecki: (1.1) Donner rosyjski: (1.1) гром szwedzki: (1.1) åska ukraiński: (1.1) грім włoski: (1.1) folgore
grom () гром
rzeczownik (1.1) piorun, grom
(1.1) gromis
grom ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) piorun, grom, grzmotNina Snoj, Slovene Dictionary and Phrasebook, str. 47