spor ()
przymiotnik (1.1) wolny, powolny
(1.1) spor, spora, sporo; stopień wyższy sporiji, sporija, sporije
(1.1) brz
spor ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) spór, sprzeczka (1.2) proces sądowy, rozprawa
(1.1-2)
spor ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) ślad (1.2) tory (1.3) pas ruchu
(1) et spor, sporet, spor, sporene
(1.1) Hunden fulgte sporene i sneen. → Pies podążył za śladami na śniegu. (1.3) Når folk ikke trækker til højre, spærrer de i praksis flere spor, fordi man jo ikke må overhale højre om. → Kiedy ludzie nie trzymają się prawej strony, w praktyce blokują więcej pasów ruchu, bo przecież nie wolno wyprzedzać z prawej strony.
(1.3) vognbane, kørebane
(1.3) vej
spore
spor () спор
rzeczownik (1.1) spór, kłótnia
(1.1) sporis
spor ()
rzeczownik (1.1) zarodnik, spora (1.2) sport
(1.1-2)
(1.2) Gençlik ve Spor Bayramı → Święto Młodzieży i Sportu (19 maja)