konkordancja ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) zestawienie tekstów, symboli, znaków czy dat dotyczących tego samego przedmiotu (1.2) alfabetyczny spis wyrazów, zdań, znaków, symboli lub motywów znajdujących się w jakimś dziele literackim lub zbiorze dokumentów czy ksiąg; (1.3) zgodność wzajemnego stosunku stykających się ze sobą 2 warstw skał osadowych (1.4) wystąpienie szukanej frazy lub słowa w tekście, ich zestawie lub korpusie językowym z dodatkowym krótkim kontekstem, też: zbiór takich wystąpień (1.5) prawdopodobieństwo, że para osobników będzie miała tę samą cechę fenotypową, zakładając, że jedna z tych osób ma tę cechę (1.6) zgodność
(1.1-6)
(1.1) Dodatkowo zamieszczony został wykaz konkordancji sygnatur i numerów pozycji, która zawiera spis sygnatur stałych i akcesji. (1.2) Był autorem wielkiego słownika aramejsko-grecko-hebrajsko-łacińskiego, konkordancji do dzieł Józefa Flawiusza oraz encyklopedii Talmudu. (1.2) W konkordancji do Biblii Hebraica występuje ponad 6800 miejsc występowania JHVH. (1.2) Konkordancja tematyczna (rzeczowa) jest alfabetycznym spisem idei, zagadnień i nazw własnych występujących w danej księdze świętej ze wskazaniem miejsc ich występowania (w Koranie sura i wers) i przytoczeniem ich kontekstu. (1.4) W językach bogatych fleksyjnie ortograficznie rozszerzone zapytanie może zwracać mało dokładne konkordancje, w których warianty fleksyjne są przemieszane z derywatami należećmi do innej części mowy. (1.5) Wysoka konkordancja manifestowanej chorobowości z powodu jakiejkolwiek alergii wskazuje na czynniki genetyczne jako kształtujące fenotypową zmienność występowania chorób alergicznych.
(1.2) konkordancja biblijna • konkordancja słowna / rzeczowa (1.5) wysoka / niska konkordacja
(1.3) zgodność
(1.1-2) indeks
konkordancer , konkordat , Konkordia konkordancyjny
, w użyciu od XIX wiekupolona.pl
angielski: (1.1) concordance; (1.2) concordance; (1.3) concordance; (1.4) concordance; (1.5) concordance duński: (1.2) konkordans ; (1.4) konkordans