kol ()
(1.1) szyja
kolo, kolumo, ĉirkaŭkolo, markolo, montkolo, terkolo, kolrimeno, kolharoj kola
kol ()
liczebnik (1.1) trzy
(1.1) kolme
(1.1) liczebnik używany w mowie nieoficjalnej, stosowany m.in. w wyliczankach
kol ()
rzeczownik (1.1) węgiel
kol ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) węgiel
kolefni , kolkrabbi , kolvetni
kol ()
spójnik (1.1) dopóki, jak długo, nim, zanim
ačiū Dievui, kol yra duonelės, o be pyrago apsieisim • kol gyveni, tol mokaisi
kol ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) czarownica, wiedźma
(1.1) heks
kol ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) węgiel
kol ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) kołek, pal
kol ()
rzeczownik, rodzaj nijaki, liczba mnoga (1.1) węgiel
(1.1)
kol ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) węgiel
kol ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) węgiel (pierwiastek) (1.2) węgiel (materiał opałowy) (1.3) kawałek węgla skrótowiec w funkcji rzeczownika (2.1) do: KOL
(1.1-2) ett kol, kolet; (1.3) ett kol, kolet; kol, kolen (2.1)
(1.1) Kol är grundämne nummer 6 i det periodiska systemet. → Węgiel jest pierwiastkiem numer 6 w układzie okresowym.
(1.1) C
kolare kola, förkolna
złożenie rzeczownikowe koldioxid, kolgruva, kolhydrat, kolsyra • brunkol, grillkol, stenkol, träkol fraza czasownikowa lägga på ett kol złożenie przymiotnikowe kolsvart
(1.1)
, (1.1) zobacz też: Indeks:Szwedzki - Pierwiastki chemiczne
kol ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) węgiel
kol ()
przymiotnik (1.1) zimny (1.2) powołany, wezwany
(1.1) (1.2)
kol ()
rzeczownik (1.1) ręka
Indeks:Turecki - Części ciała
kol ()
przymiotnik (1.1) przeciw, przeciwko