dziedziczyć () , ,
czasownik przechodni niedokonany ( odziedziczyć) (1.1) otrzymywać majątek (spadek) lub tytuł szlachecki po czyjejś śmierci (1.2) być uprawnionym do takiego otrzymania (1.3) o potomstwie organizmów żywych: przejmować cechy przodka (1.4) w programowaniu obiektowym o klasie będącej pochodną innej klasy; (1.5) mieć takie same uprawnienia jak obiekt nadrzędny (folder, grupa użytkowników)
(1)
(1.1) Ten stary zegar odziedziczyłem po moim dziadku. (1.2) Książę Karol dziedziczy tron Anglii po Elżbiecie II (= drugiej). (1.3) Mój syn odziedziczył po moim mężu odstające uszy. (1.4) Klasa „Wikipedysta” dziedziczy po klasie „Internauta”. (1.5) Pamiętaj, że podfolder musi dziedziczyć uprawnienia, żeby dostęp do niego mieli ci sami użytkownicy.
(1) dziedziczyć + (nie dziedziczyć + ) po + (1.4) dziedziczyć z +
(1.1-2) dziedziczyć samochód/dom/majątek/długi/… po ojcu/wujku/babci/… (1.3) dziedziczyć cechy/charakter/wygląd/… (1.5) dziedziczyć uprawnienia
(1.1) przyjmować spadek (1.2) następować, być następcą (1.3) wrodzić się
(1.1) zapisywać (coś komuś)
dziedzictwo , dziedzic , dziedziczka , dziedziczność , dziedziczenie , odziedziczenie , wydziedziczenie odziedziczyć , wydziedziczyć dziedziczny
(1.2) tylko w aspekcie niedokonanym
angielski: (1.1) inherit, come into; (1.2) inherit, come into; (1.3) inherit, come into; (1.4) inherit; (1.5) inherit duński: (1.1) arve; (1.2) arve; (1.3) arve esperanto: (1) heredi francuski: (1.1) hériter hiszpański: (1.1) heredar; (1.2) heredar interlingua: (1) hereditar islandzki: (1.1) erfa; (1.2) erfa; (1.3) erfa kataloński: (1.1) heretar; (1.2) heretar niemiecki: (1.1) erben; (1.2) erben; (1.3) erben nowopruski: (1.1) weldītun rosyjski: (1.1) наследовать; (1.2) наследовать; (1.3) наследовать szwedzki: (1.1) ärva; (1.2) ärva; (1.3) ärva ukraiński: (1.1) спадкувати; (1.2) спадкувати; (1.3) спадкувати wilamowski: (1.1) erba; (1.2) erba; (1.3) erba