__TOC__ rynka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) niski, płaski rondelek dwuuszny lub z prostą rączką (dawniej trójnożny) do smażenia lub duszenia potraw, zwykle mięsnych, rodzaj głębokiej patelni; (1.2) płaski lub niski garnek (1.3) patelniaKatarzyna Banach, Polszczyzna kresowa przeniesiona z województwa tarnopolskiego na ziemię głubczycką. Rozprawa doktorska, Łódź 2016, s. 152.
(1.1)
(1.1) kielimka, kielemka, tygielek
ryneczka
(1.2) (1.3) angielski: (1.1) skillet; stewer francuski: (1.1) esquilette , poêlon hiszpański: (1.1) cazuela , cazo
rynka ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) zmarszczka czasownik (2.1) marszczyć (czoło) (2.2) marszczyć, fałdować (2.3) ściągać brwi
(1.1) en rynka, rynkan, rynkor, rynkorna (2.1-3) att rynka, rynkar, rynkade, rynkat, rynka!
rynkig rynka sig, rynka sig