__TOC__ kangur ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (1.1) torbacz słynący z długich skoków; (1.2) podskok samolotu przy nieprawidłowym lądowaniuhasło kangur w: Stanisław Skorupka, Halina Auderska, Zofia Łempicka Mały słownik języka polskiego, PWN, Warszawa 1974
(1.1-2)
(1.1) Dzięki swym silnym nogom kangury potrafią wykonywać bardzo długie skoki. (1.2) Siadając na płycie lotniska, zrobiliśmy kangura.
(1.1) ssak (1.2) podskok
kangurzyca , kangurzątko , kangurka , kangury kangurek kangurzy
(1.1) ; źródłosłów dla (1.2) od (1.1)
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki
angielski: (1.1) kangaroo, roo arabski: (1.1) كنغر bułgarski: (1.1) кенгуру chiński standardowy: (1.1) 袋鼠 (dàishǔ) czeski: (1.1) klokan duński: (1.1) kænguru esperanto: (1.1) kanguruo fiński: (1.1) kenguru francuski: (1.1) kangourou grenlandzki: (1.1) kanngorooq hiszpański: (1.1) canguro interlingua: (1.1) kanguru islandzki: (1.1) kengúra japoński: (1.1) カンガルー jidysz: (1.1) קענגורו (kenguru) kataloński: (1.1) cangur koreański: (1.1) 캥거루 łaciński: (1.1) macropus niemiecki: (1.1) Känguru norweski (bokmål): (1.1) kenguru nowogrecki: (1.1) καγκουρό ormiański: (1.1) կենգուրու rosyjski: (1.1) кенгуру serbski: (1.1) кенгур, kengur słowacki: (1.1) kengura , kenguru , klokan szwedzki: (1.1) känguru węgierski: (1.1) kenguru wilamowski: (1.1) kangür włoski: (1.1) canguro
kangur ()
,
rzeczownik (1.1) kangur