palacz ()
,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba, która pali tytoń, zwykle nałogowo (1.2) ktoś, kto zawodowo pali w piecu; (1.3) ogólnie – ten, kto coś spala (1.4) podpalacz (1.5) ten, kto jeździ samochodem
(1.1-2)
(1.1) W naszej firmie nie zatrudniamy palaczy, bo dyrektor kaszle od dymu papierosowego. (1.2) Przez kilka miesięcy pracowałem jako palacz w kotłowni.
(1.1) nałogowy palacz • namiętny palacz • bierny palacz • palacz papierosów / fajki / cygar (1.2) palacz w kotłowni / w hucie / na statku / na parostatku / na parowozie / w fabryce • automatyczny palacz • palacz kotłów / pieców • być zatrudnionym jako palacz • być zatrudnionym na stanowisku palacza (1.3) palacz zwłok • palacz wapna
(1.1) palący, fajczarz; (1.2) palicz, palarz (1.5) automobilista
(1.1) niepalący
palarnia , podpalacz , palnik palaczka palić, rozpalać palny
(1.1-2) Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 16.
(1.4) (1.5) angielski: (1.1) smoker; (1.2) stoker arabski: (1.1) مدخن, (palacz haszyszu) حشاش baskijski: (1.1) erretzaile; (1.2) sugin białoruski: (1.1) курэц ; (1.2) апальшчык bułgarski: (1.1) пушач ; (1.2) огняр dolnołużycki: (1.1) kurjaŕ duński: (1.1) ryger esperanto: (1.1) fumanto; (1.2) hejtisto fiński: (1.1) tupakoija francuski: (1.1) fumeur ; (1.2) chauffeur hiszpański: (1.1) fumador ; (1.2) fogonero ido: (1.1) fumero islandzki: (1.1) reykingamaður japoński: (1.1) niemiecki: (1.1) Raucher ; (1.2) Heizer norweski (bokmål): (1.1) røyker nowogrecki: (1.1) καπνιστής ; (1.2) θερμαστής rosyjski: (1.1) курильщик, курящий ; (1.2) кочегар szwedzki: (1.1) rökare ukraiński: (1.1) курець ; (1.2) опалювач, кочегар włoski: (1.1) fumatore ; (1.2) fochista