tytuł ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) napis, nagłówek, nazwa dzieła (filmu, sztuki teatralnej, utworu muzycznego, literackiego) lub jego rozdziałów; (1.2) zdobyta godność, stopień naukowy, służbowy, także zajmowane stanowisko, pełniona funkcja (1.3) podstawa czegoś, powód, racja
(1.1-3)
(1.1) Tytuł tego filmu nic mi nie mówi. (1.2) Tytuły mistrzowskie zdobyło czterech zawodników. (1.3) Rozporządzał majątkiem z tytułu ojcostwa.
(1.1) pod tytułem • nosić tytuł (1.2) nosić tytuł • tytuł naukowy • zdobyć tytuł (1.3) tytuł własności • tytuł wykonawczy • tytuł egzekucyjny • tytuł prawny
(1.1) nagłówek, nazwa (1.2) godność, miano rodowe, nazwa rodowa
tytulatura tytulik tytułować, zatytułować tytułowy, tytularny, utytułowany
(1.1) Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 14.
albański: (1.1) titull ; (1.2) titull angielski: (1.1) title; (1.2) title arabski: (1.1) عنوان (ʿunwān); (1.2) لقب (laqb) baskijski: (1.1) izenburu; (1.2) titulu białoruski: (1.1) загаловак , тытул ; (1.2) тытул bułgarski: (1.1) заглавие ; (1.2) титла chiński standardowy: (1.1) 名称 (míngchēng); (1.2) 称谓 (chēngwèi) chorwacki: (1.1) naslov ; (1.2) naslov czeski: (1.1) titul ; (1.2) titul duński: (1.1) titel ; (1.2) titel esperanto: (1.1) titolo; (1.2) titolo estoński: (1.1) pealkiri; (1.2) tiitel francuski: (1.1) titre hiszpański: (1.1) título ; (1.2) título ; (1.3) título islandzki: (1.1) titill jidysz: (1.1) נאָמען (nomen) kaszubski: (1.1) titel litewski: (1.1) antraštė , pavadinimas ; (1.2) titulas łaciński: (1.1) titulus niderlandzki: (1.1) titel ; (1.2) titel niemiecki: (1.1) Titel ; (1.2) Titel norweski (bokmål): (1.1) tittel ; (1.2) tittel norweski (nynorsk): (1.1) tittel ; (1.2) tittel rosyjski: (1.1) титул ; (1.2) титул ; (1.3) цель , повод szwedzki: (1.1) titel ; (1.2) titel ukraiński: (1.1) титул ; (1.2) титул włoski: (1.1) titolo ; (1.2) titolo ; (1.3) titolo