erudycja () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) rozległy zasób książkowej wiedzy; gruntowne wykształcenie
(1.1)
(1.1) Dzięki swojej erudycji mógłby brać udział w dyskusjach praktycznie z dowolnym rozmówcą.
(1.1) ogromna / duża / niewątpliwa / popisowa / niebywała erudycja • niewielka / mała erudycja • wykazywać się / popisywać się erudycją • dać wyraz erudycji • pozbawiony erudycji
(1.1) oczytanie, erudycyjność, uczoność
(1.1) ignorancja
(1.1) wiedza
(1.1) encyklopedyzm
erudyta , erudyt , erudytka , erudycyjność erudycyjny erudycyjnie
→ uczoność
angielski: (1.1) erudition arabski: (1.1) معرفة واسعة baskijski: (1.1) erudizio białoruski: (1.1) эрудыцыя bułgarski: (1.1) ерудиция chiński standardowy: (1) 中西 duński: (1.1) lærdom francuski: (1.1) érudition hiszpański: (1.1) erudición interlingua: (1.1) erudition jidysz: (1.1) וויסן (wisn) koreański: (1) 박학 niemiecki: (1.1) Erudition nowogrecki: (1.1) ευρυμάθεια , πολυμάθεια rosyjski: (1.1) эрудиция słowacki: (1.1) erudícia ukraiński: (1.1) ерудиція