czyj ()
,
zaimek przymiotny o znaczeniu dzierżawczym (1.1) używany do zadawania pytań o właściciela czegoś, posiadacza jakiejś cechy (1.2) używany do rozpoczynania pytania zależnego, które określa właściciela czegoś, posiadacza cechy w swoim dopełnieniu
(1.1-2) opis polskich zaimków na stronie aneksu
(1.1) Czyj jest ten długopis? Tego długopisu ostatnio używał Kazimierz, ale to chyba nie jego. (1.2) Ja również nie wiem, czyj jest ten długopis.
czyjś
(1.1-2) zobacz też: Aneks:Język polski - zaimki
angielski: (1.1) whose; (1.2) whose arabski: (1.1) لمن baskijski: (1.1) noren; (1.2) noren baszkirski: (1.1) кемдең, кемдеке; (1.2) кемдең, кемдеке białoruski: (1.1) чый; (1.2) чый białoruski (taraszkiewica): (1.1) чый; (1.2) чый bułgarski: (1.1) чий chorwacki: (1.1) čiji; (1.2) čiji czeski: (1.1) čí; (1.2) čí dolnołużycki: (1.1) ceji; (1.2) cejiž duński: (1.1) hvis, hvems esperanto: (1.1) kies francuski: (1.1) à qui, de qui; (1.2) à qui, de qui hiszpański: (1.1) de quién, a quién (pertenece); (1.2) de quién jidysz: (1.1) וועמענס (wemens) krymskotatarski: (1.1) kimniñ, kimniñki; (1.2) kimniñ, kimniñki niemiecki: (1.1) wessen; (1.2) wessen nowogrecki: (1.1) τίνος, ποιανού; (1.2) τίνος, ποιανού polski język migowy: rosyjski: (1.1) чей; (1.2) чей slovio: (1.1) cxoi (чои) szwedzki: (1.1) vems ukraiński: (1.1) чий węgierski: (1.1) kié wilamowski: (1.1) wass włoski: (1.1) di chi; (1.2) di chi