Rozporządzenie Ministra Zdrowiaz dnia 30 września 2016 r.w sprawie kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych 1)Minister Zdrowia kieruje działem administracji rządowej - zdrowie, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Zdrowia (Dz. U. poz. 1908). Spis treści Treść Załącznik nr 1 - Wniosek o zakwalifikowanie do specjalizacji w dziedzinie (wzór) Załącznik nr 2 - Wniosek o zaliczenie modułów, wybranych jednostek modułowych, szkolenia praktycznego specjalizacji/kursu kwalifikacyjnego w dziedzinie (wzór) Załącznik nr 3 - Karta specjalizacji (wzór) Załącznik nr 4 - Wniosek o zakwalifikowanie do egzaminu państwowego (wzór) Załącznik nr 5 - Dyplom (wzór) Załącznik nr 6 - Dyplom (wzór) Załącznik nr 7 - Wniosek o zakwalifikowanie do kursu kwalifikacyjnego w dziedzinie (wzór) Załącznik nr 8 - Karta kursu kwalifikacyjnego (wzór) Załącznik nr 9 - Zaświadczenie (wzór) Załącznik nr 10 - Wniosek o zakwalifikowanie do kursu specjalistycznego (wzór) Załącznik nr 11 - Karta kursu specjalistycznego (wzór) Załącznik nr 12 - Zaświadczenie (wzór) Załącznik nr 13 - Wniosek o zakwalifikowanie do kursu dokształcającego (wzór) Załącznik nr 14 - Zaświadczenie (wzór) Treść Na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1251 i 1579) zarządza się, co następuje: § 1. Rozporządzenie określa: 1) szczegółowe warunki i tryb organizacji kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych, w tym: a) warunki i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego, b) czas trwania kształcenia, c) wzory dokumentacji przebiegu kształcenia, d) tryb zwolnienia z obowiązku odbywania szkolenia specjalizacyjnego, zwanego dalej „specjalizacją”, w części lub całości; 2) warunki i tryb przeprowadzania egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej, zwanej dalej „ustawą”, w tym: a) terminy przeprowadzania egzaminu państwowego, b) kwalifikacje i liczbę członków państwowej komisji egzaminacyjnej oraz jej zadania; 3) wysokość wynagrodzenia członków państwowej komisji egzaminacyjnej, o którym mowa w art. 67 ust. 6 ustawy; 4) wysokość opłaty za egzamin państwowy, o której mowa w art. 67 ust. 7 ustawy; 5) warunki i tryb przeprowadzania egzaminu po kursie kwalifikacyjnym i kursie specjalistycznym, w tym kwalifikacje członków komisji egzaminacyjnej; 6) wzór dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu specjalisty oraz wzór zaświadczeń potwierdzających ukończenie kursu specjalistycznego, kursu kwalifikacyjnego i kursu dokształcającego. § 2. Pielęgniarka lub położna ubiegające się o rozpoczęcie specjalizacji składają wniosek o zakwalifikowanie do specjalizacji do organizatora kształcenia w terminie przez niego wyznaczonym. Wzór wniosku jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia. § 3. 1. W celu zakwalifikowania pielęgniarki lub położnej do specjalizacji organizator kształcenia powołuje komisję kwalifikacyjną, która przeprowadza postępowanie kwalifikacyjne. 2. W skład komisji kwalifikacyjnej wchodzą: 1) dwaj przedstawiciele organizatora kształcenia, w tym kierownik specjalizacji, o którym mowa w § 6 ust. 1, jako przewodniczący; 2) przedstawiciel właściwego dla danej dziedziny pielęgniarstwa lub dziedziny pokrewnej stowarzyszenia zawodowego lub towarzystwa naukowego pielęgniarek i położnych. 3. Postępowanie kwalifikacyjne obejmuje: 1) ocenę, na podstawie przedstawionej dokumentacji, czy pielęgniarka lub położna ubiegające się o zakwalifikowanie do specjalizacji spełniają wymogi formalne; 2) przeprowadzenie egzaminu wstępnego w przypadkach, o których mowa w ust. 4 i 5; 3) sporządzenie protokołu z postępowania kwalifikacyjnego. 4. W przypadku gdy liczba pielęgniarek lub położnych ubiegających się o zakwalifikowanie do specjalizacji jest większa niż liczba miejsc określona przez organizatora kształcenia, komisja kwalifikacyjna przeprowadza egzamin wstępny w formie pisemnej. 5. W przypadku gdy specjalizacja jest dofinansowana ze środków publicznych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, przeprowadzenie egzaminu wstępnego w formie pisemnej jest obowiązkowe niezależnie od liczby pielęgniarek lub położnych ubiegających się o zakwalifikowanie do specjalizacji. 6. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, w skład komisji kwalifikacyjnej wchodzi także właściwy dla danego województwa konsultant wojewódzki w dziedzinie pielęgniarstwa zgodnej z dziedziną specjalizacji, w ramach której jest prowadzone postępowanie kwalifikacyjne, lub w przypadku braku konsultanta w dziedzinie pielęgniarstwa właściwej dla dziedziny specjalizacji - konsultant wojewódzki w pokrewnej dziedzinie pielęgniarstwa lub konsultant wojewódzki w dziedzinie pielęgniarstwa. 7. Organizator kształcenia może przeprowadzić uzupełniające postępowanie kwalifikacyjne w przypadku, gdy liczba osób zakwalifikowanych do specjalizacji jest mniejsza niż liczba miejsc określona przez niego w regulaminie organizacyjnym, oraz pod warunkiem, że: 1) nie rozpoczął realizacji programu specjalizacji albo 2) zrealizował program specjalizacji w wymiarze nie większym niż 10% ogólnego wymiaru godzinowego określonego w programie specjalizacji. 8. Postępowanie uzupełniające przeprowadza się z uwzględnieniem wymagań określonych w ust. 2-6. § 4. 1. Czas trwania specjalizacji obejmuje okres niezbędny do zrealizowania programu specjalizacji, nie krótszy niż 15 miesięcy i nie dłuższy niż 20 miesięcy. 2. Organizator kształcenia, na wniosek pielęgniarki lub położnej, może zaliczyć moduły, wybrane jednostki modułowe i szkolenie praktyczne i zwolnić z obowiązku ich odbywania, jeżeli pielęgniarka lub położna ukończyła: 1) szkolenie za granicą, w zakresie zgodnym z dziedziną specjalizacji, trwające co najmniej 3 miesiące; 2) specjalizację i posiada tytuł specjalisty w innej dziedzinie pielęgniarstwa objętej programem specjalizacji lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia; 3) kurs kwalifikacyjny w dziedzinie objętej programem specjalizacji - w wymiarze nie większym niż określony w programie kształcenia dla tego rodzaju kursu; 4) kurs specjalistyczny w zakresie objętym programem specjalizacji - w wymiarze nie większym niż określony w programie kształcenia dla tego rodzaju kursu; 5) studia podyplomowe w zakresie zgodnym z dziedziną specjalizacji. 3. Organizator kształcenia, na wniosek pielęgniarki lub położnej, może również zaliczyć część szkolenia praktycznego i zwolnić pielęgniarkę lub położną z obowiązku jego odbywania w przypadku, gdy pielęgniarka lub położna posiada co najmniej pięcioletnie doświadczenie zawodowe w dziedzinie objętej programem specjalizacji i jest aktualnie zatrudniona w komórce organizacyjnej o profilu zgodnym ze stażem określonym w programie kształcenia. 4. Zaliczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2-4, może dotyczyć modułów, wybranych jednostek modułowych i szkolenia praktycznego, zrealizowanych w ramach specjalizacji, kursów kwalifikacyjnych i kursów specjalistycznych po dniu 1 lipca 1999 r. 5. W celu uzyskania zaliczeń, o których mowa w ust. 2 i 3, pielęgniarka lub położna składają do organizatora kształcenia wniosek, którego wzór jest określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia. 6. Organizator kształcenia może zaliczyć pielęgniarce lub położnej, które przerwały specjalizację i ponownie do niej przystąpiły, zrealizowane i zaliczone poprzednio moduły i szkolenie praktyczne na podstawie przedłożonej karty specjalizacji, jeżeli przerwa w odbywaniu specjalizacji jest nie dłuższa niż 5 lat. 7. Przed podjęciem decyzji w sprawie zaliczenia pielęgniarce lub położnej zajęć, o których mowa w ust. 2, organizator kształcenia zasięga merytorycznej opinii kierownika specjalizacji, o którym mowa w § 6 ust. 1. § 5. 1. Pielęgniarka lub położna, o których mowa w art. 67 ust. 3 ustawy, składają wniosek w sprawie zwolnienia z obowiązku odbywania specjalizacji w części lub całości wraz z merytoryczną opinią kierownika specjalizacji do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem dyrektora Centrum Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek i Położnych, zwanego dalej „Centrum”. 2. Dyrektor Centrum dołącza do wniosku merytoryczną opinię powołanego przez siebie zespołu. W skład zespołu wchodzą: 1) konsultant krajowy w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, właściwej dla dziedziny specjalizacji, w ramach której pielęgniarka lub położna ubiegają się o zwolnienie z obowiązku odbywania specjalizacji w części lub całości, albo konsultant krajowy w dziedzinie pielęgniarstwa; 2) przedstawiciel Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych; 3) maksymalnie dwóch pracowników naukowych szkoły pielęgniarskiej lub szkoły położnych posiadających tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego lub doktora. 3. Liczba członków zespołu nie może być mniejsza niż 3 osoby. 4. Pielęgniarka lub położna, o których mowa w art. 67 ust. 3 ustawy, mogą także zostać zwolnione przez komisję kwalifikacyjną z egzaminu wstępnego, o którym mowa w § 3 ust. 4 i 5. § 6. 1. Organizator kształcenia wyznacza kierownika specjalizacji w określonej dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. 2. Kierownikiem specjalizacji może być pielęgniarka lub położna, która spełnia co najmniej jeden z następujących warunków: 1) posiada co najmniej stopień naukowy doktora i jest nauczycielem akademickim szkoły pielęgniarskiej lub szkoły położnych oraz posiada co najmniej trzyletnie doświadczenie zawodowe w dziedzinie będącej przedmiotem specjalizacji; 2) posiada co najmniej stopień naukowy doktora oraz co najmniej trzyletnie doświadczenie zawodowe w dziedzinie będącej przedmiotem specjalizacji i aktualne zatrudnienie w jednostce lub komórce organizacyjnej o profilu zgodnym z dziedziną będącą przedmiotem specjalizacji; 3) posiada tytuł magistra pielęgniarstwa lub magistra położnictwa oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie i aktualne zatrudnienie w jednostce lub komórce organizacyjnej o profilu zgodnym z dziedziną będącą przedmiotem specjalizacji; 4) posiada tytuł zawodowy specjalisty w dziedzinie będącej lub objętej przedmiotem specjalizacji i aktualne zatrudnienie w jednostce lub komórce organizacyjnej o profilu zgodnym z dziedziną będącą przedmiotem specjalizacji. 3. W dziedzinach, w których nie ma osób posiadających tytuł specjalisty, kierownika specjalizacji wyznacza organizator kształcenia po uzgodnieniu z dyrektorem Centrum. § 7. 1. Do obowiązków kierownika specjalizacji należy: 1) opracowanie harmonogramu kształcenia podyplomowego; 2) zapewnienie nadzoru nad wykonywaniem świadczeń zdrowotnych przewidzianych w programie specjalizacji w ramach szkolenia praktycznego; 3) ocenianie przygotowanych przez pielęgniarkę lub położną opracowań teoretycznych przewidzianych w programie specjalizacji; 4) organizowanie zaliczeń przewidzianych w programie specjalizacji; 5) dokonanie zaliczenia szkolenia teoretycznego i praktycznego w karcie specjalizacji; 6) sprawowanie nadzoru nad prawidłowym przebiegiem specjalizacji i prowadzeniem dokumentacji kształcenia. 2. Kierownik specjalizacji, w porozumieniu z organizatorem kształcenia, może upoważnić inną pielęgniarkę lub położną, spełniającą co najmniej jeden z warunków określonych w § 6 ust. 2, do realizacji zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3. § 8. 1. Pielęgniarce lub położnej zakwalifikowanej do specjalizacji organizator kształcenia wydaje kartę specjalizacji, której wzór jest określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia. 2. Karta specjalizacji z wymaganymi wpisami oraz potwierdzeniami i zaliczeniami stanowi dowód ukończenia specjalizacji. § 9. Organizator kształcenia, przed zaliczeniem specjalizacji, potwierdza w karcie specjalizacji, że uczestnik szkolenia specjalizacyjnego posiada kwalifikacje w zakresie badania fizykalnego. § 10. 1. Do egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 67 ust. 2 ustawy, mogą przystąpić pielęgniarka lub położna, które: 1) ukończyły specjalizację albo zostały zwolnione z obowiązku jej odbywania w całości na podstawie art. 67 ust. 3 ustawy; 2) złożyły do państwowej komisji egzaminacyjnej, za pośrednictwem dyrektora Centrum, wniosek o zakwalifikowanie do egzaminu państwowego, którego wzór jest określony w załączniku nr 4 do rozporządzenia, wraz z kartą specjalizacji lub dokumentem potwierdzającym zwolnienie z obowiązku odbywania specjalizacji w części lub całości; 3) złożyły do państwowej komisji egzaminacyjnej dokument potwierdzający wniesienie opłaty za egzamin państwowy na rachunek bankowy wskazany przez Centrum. 2. Dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, składa się do Centrum do dnia 31 maja albo do dnia 31 października. § 11. Wysokość opłaty za egzamin państwowy, o której mowa w art. 67 ust. 7 ustawy, wynosi 170 zł. § 12. 1. Egzamin państwowy jest przeprowadzany w formie pisemnej. 2. Zadania egzaminacyjne są przygotowywane, przechowywane oraz przekazywane w sposób uniemożliwiający ich nieuprawnione ujawnienie. 3. Egzamin państwowy jest przeprowadzany zgodnie z regulaminem egzaminu państwowego opracowanym przez dyrektora Centrum i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia. 4. Regulamin egzaminu państwowego dyrektor Centrum podaje do publicznej wiadomości na stronie internetowej Centrum. § 13. 1. Egzamin państwowy jest przeprowadzany w sesji wiosennej w terminie od dnia 1 marca do dnia 31 maja oraz w sesji jesiennej w terminie od dnia 1 września do dnia 30 listopada. 2. Dyrektor Centrum każdorazowo ustala datę i miejsce egzaminu państwowego. 3. Centrum powiadamia pielęgniarkę lub położną o dacie i miejscu egzaminu państwowego nie później niż na 30 dni przed datą egzaminu państwowego. § 14. 1. Dyrektor Centrum ustala plan egzaminów państwowych przeprowadzanych w danym roku dla poszczególnych dziedzin pielęgniarstwa lub dziedzin mających zastosowanie w ochronie zdrowia. 2. Organizator kształcenia powiadamia Centrum o terminie zakończenia specjalizacji przypadającym w roku następnym oraz liczbie uczestników tej specjalizacji nie później niż na 12 miesięcy przed jej zakończeniem. 3. Plan egzaminów państwowych przeprowadzanych w kolejnym roku Centrum podaje do wiadomości na stronie internetowej Centrum do dnia 31 grudnia. 4. Egzamin państwowy dla danej dziedziny jest przeprowadzany, jeżeli przystępuje do niego nie mniej niż 20 pielęgniarek lub położnych. 5. Za zgodą ministra właściwego do spraw zdrowia, na wniosek dyrektora Centrum, egzamin państwowy może być przeprowadzony dla mniejszej liczby pielęgniarek lub położnych. § 15. 1. W skład państwowej komisji egzaminacyjnej wchodzą: 1) pielęgniarki lub położne, które posiadają następujące kwalifikacje: a) tytuł magistra pielęgniarstwa lub magistra położnictwa i co najmniej pięcioletnie doświadczenie zawodowe w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia będącej przedmiotem egzaminu państwowego lub b) tytuł magistra pielęgniarstwa lub magistra położnictwa i tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia będącej przedmiotem egzaminu państwowego oraz co najmniej trzyletnie doświadczenie zawodowe w dziedzinie zgodnej z dziedziną specjalizacji będącej przedmiotem egzaminu państwowego, lub c) tytuł magistra w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia i pięcioletnie doświadczenie zawodowe w dziedzinie będącej przedmiotem egzaminu państwowego oraz aktualne zatrudnienie w dziedzinie będącej przedmiotem egzaminu państwowego, lub d) stopień naukowy doktora, doktora habilitowanego lub tytuł naukowy profesora oraz co najmniej trzyletnie doświadczenie zawodowe w dziedzinie zgodnej z dziedziną specjalizacji będącej przedmiotem egzaminu państwowego; 2) konsultant krajowy w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie pielęgniarstwa właściwej dla dziedziny będącej przedmiotem egzaminu państwowego lub w dziedzinie pokrewnej albo lekarz posiadający tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny właściwej dziedzinie pielęgniarstwa będącej przedmiotem specjalizacji lub w dziedzinie pokrewnej albo w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, zatrudniony zgodnie z dziedziną uzyskanej specjalizacji; lekarz jest powoływany w szczególności spośród osób wskazanych przez dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego. 2. Minister właściwy do spraw zdrowia, na wniosek dyrektora Centrum, powołuje członków państwowej komisji egzaminacyjnej, w tym wyznacza jej przewodniczącego. 3. Liczba członków państwowej komisji egzaminacyjnej wynosi odpowiednio: 1) 4 - dla grupy liczącej do 125 pielęgniarek lub położnych przystępujących do egzaminu państwowego; 2) 6 - dla grupy liczącej od 126 do 250 pielęgniarek lub położnych przystępujących do egzaminu państwowego; 3) 8 - dla grupy liczącej od 251 do 375 pielęgniarek lub położnych przystępujących do egzaminu państwowego; 4) 10 - dla grupy liczącej od 376 do 500 pielęgniarek lub położnych przystępujących do egzaminu państwowego; 5) 12 - dla grupy liczącej od 501 do 625 pielęgniarek lub położnych przystępujących do egzaminu państwowego; 6) 14 - dla grupy liczącej od 626 do 750 pielęgniarek lub położnych przystępujących do egzaminu państwowego; 7) 15 - dla grupy liczącej więcej niż 750 pielęgniarek lub położnych przystępujących do egzaminu państwowego. 4. Minister właściwy do spraw zdrowia, na uzasadniony wniosek dyrektora Centrum, może wyrazić zgodę na zwiększenie liczby członków państwowej komisji egzaminacyjnej, o której mowa w ust. 3, o jedną osobę. 5. W przypadku wystąpienia okoliczności uniemożliwiających przeprowadzenie egzaminu państwowego przez państwową komisję egzaminacyjną składającą się z liczby członków, o której mowa w ust. 3 i 4, dyrektor Centrum może podjąć decyzję o przeprowadzeniu egzaminu państwowego przez mniejszą liczbę członków państwowej komisji egzaminacyjnej, mając na uwadze, że liczba członków tej komisji nie może być mniejsza niż: 1) 3 - dla grupy liczącej do 500 pielęgniarek lub położnych przystępujących do egzaminu państwowego; 2) 5 - dla grupy liczącej więcej niż 500 pielęgniarek lub położnych przystępujących do egzaminu państwowego. 6. Na pierwszym posiedzeniu państwowej komisji egzaminacyjnej przewodniczący wyznacza spośród jej członków swojego zastępcę oraz sekretarza. 7. W skład państwowej komisji egzaminacyjnej nie mogą wchodzić: 1) osoby, które uczestniczyły w procesie dydaktycznym szkoleń specjalizacyjnych będących przedmiotem egzaminu państwowego; 2) pracownicy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia oraz pracownicy Centrum; 3) małżonek lub krewny lub powinowaty do drugiego stopnia pielęgniarki lub położnej przystępującej do egzaminu państwowego; 4) osoby pozostające z pielęgniarką lub położną w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności. 8. Przewodniczący oraz pozostali członkowie państwowej komisji egzaminacyjnej składają oświadczenie dotyczące okoliczności, o których mowa w ust. 7. § 16. 1. Do zadań państwowej komisji egzaminacyjnej należy: 1) podejmowanie decyzji o zakwalifikowaniu pielęgniarki lub położnej do egzaminu państwowego; 2) wybór, weryfikacja i zatwierdzenie zadań egzaminacyjnych; 3) przeprowadzenie egzaminu państwowego, zapewnienie jego prawidłowego przebiegu oraz dokonanie oceny wyników egzaminu państwowego; 4) sporządzenie protokołu z egzaminu państwowego i przekazanie go do Centrum wraz z pozostałą dokumentacją związaną z przeprowadzonym egzaminem państwowym; 5) ustosunkowanie się do wniosków i uwag uczestników egzaminu państwowego. 2. Szczegółowe warunki i tryb pracy państwowej komisji egzaminacyjnej określa regulamin, o którym mowa w § 12 ust. 3. § 17. W przypadku nieprzystąpienia do egzaminu państwowego w wyznaczonym terminie pielęgniarka lub położna mogą przystąpić do tego egzaminu w innym wyznaczonym terminie, w którym będzie przeprowadzany egzamin państwowy dla danej dziedziny, po złożeniu do państwowej komisji egzaminacyjnej wniosku o zakwalifikowanie do e