Rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowejz dnia 5 kwietnia 2017 r.w sprawie ramowych programów dodatkowych szkoleń dla pracowników sektora gospodarki morskiej 1)Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej kieruje działem administracji rządowej − gospodarka morska, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (Dz. U. poz. 1909 i 2091). Spis treści Treść rozporządzenia Załącznik nr 1 - Ramowy program szkolenia dla osoby przeprowadzającej inspekcje ochrony katodowej - poziom 1 Załącznik nr 2 - Ramowy program szkolenia dla osoby sprawującej nadzór nad wykonaniem powłok malarskich statków morskich zgodnie z postanowieniami konwencji solas Załącznik nr 3 - Ramowy program szkolenia podstawowego na świadectwo operatora służby kontroli ruchu statków Załącznik nr 4 - Ramowy program szkolenia dla personelu lądowego wykonującego prace związane z przewozem towarów niebezpiecznych drogą morską Załącznik nr 5 - Ramowy program szkolenia dydaktycznego dla instruktora Załącznik nr 6 - Ramowy program szkolenia dydaktycznego dla instruktora szkolącego i egzaminującego na symulatorach Załącznik nr 7 - Ramowy program szkolenia dla egzaminatora Załącznik nr 8 - Objaśnienia symboli i skrótów stosowanych w ramowych programach szkoleń Załącznik nr 9 - Świadectwo przeszkoleń potwierdzających odbycie dodatkowych szkoleń dla pracowników sektora gospodarki morskiej (wzór) Treść rozporządzenia Na podstawie art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2016 r. poz. 281 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 32, 60 i 785) zarządza się, co następuje: § 1. Rozporządzenie określa: 1) ramowe programy dodatkowych szkoleń dla pracowników sektora gospodarki morskiej wymaganych przepisami międzynarodowymi, zwanych dalej „szkoleniami”; 2) szczegółowe warunki wstępne oraz warunki zaliczeń szkoleń; 3) wzory dokumentów potwierdzających ukończenie szkolenia. § 2. 1. Ramowy program szkolenia wraz z warunkami wstępnymi i warunkami zaliczenia szkolenia: 1) dla osoby przeprowadzającej inspekcje ochrony katodowej, obejmujący szkolenie na poziomie 1 oraz 2 - określa załącznik nr 1 do rozporządzenia; 2) dla osoby sprawującej nadzór nad wykonaniem powłok malarskich statków morskich zgodnie z postanowieniami Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie dnia 1 listopada 1974 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 869 i 2029 oraz z 2017 r. poz. 142) - określa załącznik nr 2 do rozporządzenia; 3) na świadectwo operatora służby kontroli ruchu statków, obejmujący szkolenie podstawowe oraz szkolenie skrócone - określa załącznik nr 3 do rozporządzenia; 4) dla personelu lądowego wykonującego prace związane z przewozem towarów niebezpiecznych drogą morską - określa załącznik nr 4 do rozporządzenia; 5) dydaktycznego dla instruktora - określa załącznik nr 5 do rozporządzenia; 6) dydaktycznego dla instruktora szkolącego i egzaminującego na symulatorach - określa załącznik nr 6 do rozporządzenia; 7) dla egzaminatora - określa załącznik nr 7 do rozporządzenia. 2. Objaśnienia symboli i skrótów stosowanych w ramowych programach szkoleń, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 8 do rozporządzenia. § 3. Wzory świadectw przeszkoleń potwierdzających odbycie szkoleń, o których mowa w § 2 ust. 1, określa załącznik nr 9 do rozporządzenia. § 4. 1. Świadectwo przeszkolenia dydaktycznego dla instruktorów oraz świadectwo operatora VTS wydane na podstawie przepisów regulujących wyszkolenie i kwalifikacje zawodowe marynarzy obowiązujących przed dniem 26 lipca 2013 r. podlega wymianie odpowiednio na świadectwo przeszkolenia dydaktycznego dla instruktora albo świadectwo przeszkolenia operatora służby kontroli ruchu statków. 2. Dokument „Certyfikat inspektora w zakresie nadzoru powłok malarskich statków morskich” wydany przez ośrodki szkoleniowe, które w dniu wydania świadectwa były objęte nadzorem dyrektora urzędu morskiego, podlega wymianie na świadectwo przeszkolenia osoby sprawującej nadzór nad wykonaniem powłok malarskich statków morskich. 3. Świadectwa wydane na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 19 września 2014 r. w sprawie ramowych programów szkoleń dla pracowników sektora gospodarki morskiej innych niż marynarze oraz wzorów dokumentów potwierdzających szkolenie (Dz. U. poz. 1378) podlegają wymianie na odpowiednie świadectwa przeszkolenia, zgodnie ze wzorami określonymi w niniejszym rozporządzeniu. 4. Wymiany dokumentów, o których mowa w ust. 1-3, dokonuje się na wniosek osoby zainteresowanej, złożony do dyrektora urzędu morskiego wraz z dokumentem podlegającym wymianie. § 5. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.2)Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 19 września 2014 r. w sprawie ramowych programów szkoleń dla pracowników sektora gospodarki morskiej innych niż marynarze oraz wzorów dokumentów potwierdzających szkolenie (Dz. U. poz. 1378), które traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie morskim oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1320 oraz z 2017 r. poz. 785). 1) Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej kieruje działem administracji rządowej − gospodarka morska, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (Dz. U. poz. 1909 i 2091). 2) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 19 września 2014 r. w sprawie ramowych programów szkoleń dla pracowników sektora gospodarki morskiej innych niż marynarze oraz wzorów dokumentów potwierdzających szkolenie (Dz. U. poz. 1378), które traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie morskim oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1320 oraz z 2017 r. poz. 785). Załącznik nr 1 - Ramowy program szkolenia dla osoby przeprowadzającej inspekcje ochrony katodowej - poziom 1 1.1 Szkolenie: INSPEKCJA OCHRONY KATODOWEJ - poziom 1* Forma zajęć: W C L S ∑ Liczba godzin: 18 27 45 * Program szkolenia jest oparty na normie PN-EN 15257:2008 oraz standardzie NACE inspektor ochrony katodowej poziom 2. Warunkiem ukończenia szkolenia jest zaliczenie w formie testu (wykłady) i demonstracja umiejętności (ćwiczenia). I. Program szkolenia Lp. Treści programu Liczba godzin W C L S ∑ 1 PODSTAWY ELEKTRYCZNOŚCI 1 1 2 1. Obwód elektryczny, podstawowe pojęcia, prawo Ohma, prawa Kirchhoffa, elektryczny obwód prosty i rozgałęziony, połączenia szeregowe, równoległe, mieszane. 2. Zasady pomiaru natężenia i napięcia prądu stałego oraz przemiennego, pomiary rezystancji. 2 PODSTAWY KOROZJI 2 2 1. Podstawowe ogniwo korozyjne. 2. Szereg napięciowy metali. 3. Makroogniwa korozyjne: 1) galwaniczne; 2) zróżnicowanego natlenienia; 3) zróżnicowanego stężenia; 4) naprężeniowe. 4. Korozja wywoływana przez prądy błądzące. 3 PODSTAWY OCHRONY KATODOWEJ 2 2 1. Kryteria ochrony katodowej. 2. Zasady ochrony katodowej przy pomocy anod galwanicznych i z zewnętrznym źródłem prądu. 4 POWŁOKI OCHRONNE 2 2 1. Rodzaje powłok ochronnych: 1) organiczne; 2) malarskie; 3) metalowe. 2. Współdziałanie powłok i ochrony katodowej. 5 WPŁYW CZYNNIKÓW ŚRODOWISKOWYCH NA ZAPOTRZEBOWANIE PRĄDOWE 3 4 7 1. Czynniki wpływające na agresywność korozyjną wody morskiej. 2. Pomiary rezystywności wody morskiej lub mułu z użyciem miernika do pomiarów rezystywności gruntu (soil-box), konduktometru, pomiar zasolenia. 3. Czynniki wpływające na zapotrzebowanie prądowe: 1) zawartość tlenu; 2) prądy morskie; 3) osady wapienne; 4) temperatura; 5) zasolenie; 6) pH; 7) porastanie; 8) głębokość; 9) zmiany sezonowe; 10) sztormy. 6 POMIARY POTENCJAŁOWE 1. Zasady ogólne wykonywania pomiaru potencjału konstrukcji, oprzyrządowanie (rodzaje elektrod do pomiarów w środowisku wody morskiej, przenośne i stałe elektrody odniesienia, mierniki, rejestratory). 2 8 10 2. Pomiar potencjału załączeniowego i wyłączeniowego, składowa IR, ocena skuteczności ochrony katodowej. 3. Pomiary gradientu potencjału w wodzie morskiej. 7 INNE POMIARY 2 10 12 1. Sprawdzenie kalibracji sprzętu pomiarowego przed użyciem. 2. Sprawdzenie ciągłości elektrycznej wszystkich części konstrukcji przeznaczonej do ochrony. 3. Pomiary napięcia i natężenia w obwodzie ochrony katodowej. 4. Pomiary natężenia prądu wyjściowego anody z wykorzystaniem systemu monitorowania lub miernika szczękowego. 5. Pomiar grubości ścianek z użyciem miernika ultradźwiękowego. 6. Pomiar grubości wżerów. 8 EKSPLOATACJA INSTALACJI OCHRONY KATODOWEJ 2 4 6 1. Inspekcja i konserwacja elementów instalacji ochronnej. 2. Przeglądy bieżące i okresowe instalacji ochronnej. 9 ZASADY BEZPIECZEŃSTWA I NORMY W OCHRONIE 2 2 KATODOWEJ 1. Zasady bezpieczeństwa przy eksploatacji instalacji ochrony katodowej. 2. Omówienie norm z dziedziny ochrony katodowej. Razem 18 27 45 II. Minimalne wymagania wstępne Wykształcenie średnie oraz udokumentowana praktyka zawodowa zgodnie z normą PN-EN 15257:2008. III. Wiedza Zagadnienia związane z pomiarami napięcia, prądu i rezystancji. IV. Umiejętności Wykonywanie podstawowych pomiarów w systemach ochrony katodowej. RAMOWY PROGRAM SZKOLENIA DLA OSOBY PRZEPROWADZAJĄCEJ INSPEKCJE OCHRONY KATODOWEJ - POZIOM 2 1.2 Szkolenie: INSPEKCJA OCHRONY KATODOWEJ - poziom 2* Forma zajęć: W C L S ∑ Liczba godzin: 24 18 42 * Program szkolenia jest oparty na normie PN-EN 15257:2008 oraz standardzie NACE inspektor ochrony katodowej poziom 3. Warunkiem ukończenia szkolenia jest zaliczenie w formie testu (wykłady) i demonstracja umiejętności (ćwiczenia). I. Program szkolenia Lp. Treści programu Liczba godzin W C L S ∑ 1 TEORIA KOROZJI 4 4 8 1. Demonstracja pracy makroogniw korozyjnych. 2. Zasady ochrony katodowej: 1) diagramy Pourbaix; 2) wykresy Evansa; 3) elektryczny obwód zastępczy ogniwa korozyjnego chronionego katodowo. 3. Kryteria ochrony katodowej. 4. Wyznaczanie szybkości korozji. 2 OCHRONA KATODOWA PRZY POMOCY ANOD GALWANICZNYCH 2 2 4 1. Wady i zalety metody. 2. Materiały do produkcji anod: 1) charakterystyka elektrochemiczna; 2) zastosowania. 3. Przykłady obliczeń i rozwiązań projektowych instalacji ochronnej obiektów w warunkach naturalnych, np. boi i małych łodzi. 3 OCHRONA KATODOWA Z ZEWNĘTRZNYM ŹRÓDŁEM PRĄDU 2 2 1. Wady i zalety metody. 2. Materiały do produkcji anod polaryzacyjnych: 1) trudnoroztwarzalne; 2) nieroztwarzalne. 3. Przykłady rozwiązań projektowych instalacji ochronnej dla: 1) konstrukcji przybrzeżnych; 2) konstrukcji oddalonych od lądu; 3) platform; 4) statków. 4 SYSTEMY MONITOROWANIA 2 2 4 1. Elektrody symulujące, kupony korozyjne. 2. Systemy zdalnego pomiaru napięcia i natężenia prądu. 3. Przesyłanie danych pomiarowych do jednostki centralnej. 5 INSTALOWANIE ELEMENTÓW INSTALACJI OCHRONNEJ I ZASADY PROWADZENIA NADZORU NAD ICH INSTALOWANIEM 4 4 1. Anody galwaniczne i zasilane z zewnętrznego źródła prądu. 2. Stacje ochrony katodowej. 3. Stałe elektrody odniesienia. 4. Przyłącza i linie kablowe. 5. Urządzenia izolujące. 6 PRZEGLĄDY PODWODNE 4 4 1. Organizacja podwodnych pomiarów potencjału i natężenia prądu (podwodnym miernikiem szczękowym). 2. Nadzór nad inspekcją wizualną z wykorzystaniem nurkowania lub ROV (pojazdu zdalnie sterowanego) w zakresie: 1) uszkodzenia powierzchni i powłoki; 2) uszkodzenia elementów instalacji; 3) oszacowania wymiarów anod galwanicznych. 7 EKSPLOATACJA SYSTEMU OCHRONY KATODOWEJ 1 2 3 1. Analiza wyników pomiarów potencjału i natężenia prądu. 2. Wykrywanie anomalii i określanie działań zaradczych. 8 NORMY W OCHRONIE KATODOWEJ 2 2 1. Omówienie norm z dziedziny ochrony katodowej. 2. Charakterystyka instytucji klasyfikacyjnych w zakresie wydawanych przepisów klasyfikacyjnych. 9 PROJEKTOWANIE UKŁADÓW OCHRONY KATODOWEJ 3 8 11 1. Wybór koncepcji systemu ochronnego, założenia projektowe. 2. Parametry ochrony katodowej: 1) powierzchnia do ochrony; 2) zapotrzebowanie prądowe; 3) natężenie prądu z pojedynczej anody galwanicznej; 4) sumaryczna masa materiału anodowego; 5) ilość anod galwanicznych. Razem 24 18 42 II. Minimalne wymagania wstępne Wykształcenie wyższe techniczne, potwierdzone dyplomem ukończenia studiów pierwszego stopnia, oraz udokumentowana praktyka zawodowa zgodnie z normą PN-EN 15257:2008. III. Wiedza Teoria procesów korozyjnych i ich klasyfikacja. Metody ochrony przed korozją. IV. Umiejętności Kierowanie zespołami pomiarowymi. Interpretacja wyników pomiarowych. Załącznik nr 2 - Ramowy program szkolenia dla osoby sprawującej nadzór nad wykonaniem powłok malarskich statków morskich zgodnie z postanowieniami konwencji solas 2 Szkolenie: NADZÓR NAD WYKONANIEM POWŁOK MALARSKICH STATKÓW MORSKICH* Forma zajęć: W C L S ∑ Liczba godzin: 18 32 50 * Program szkolenia jest oparty na standardzie NACE inspektor powłok malarskich poziom 2 oraz FROSIO inspektor powłok malarskich poziom III. Zakres szkolenia wynika z prawideł II-1/3-2 i XII/6 Konwencji SOLAS. Warunkiem ukończenia szkolenia jest zaliczenie w formie testu (wykłady) i demonstracja umiejętności (ćwiczenia). I. Program szkolenia Lp. Treści programu Liczba godzin W C L S ∑ 1 KONWENCJA SOLAS 1 1 1. Historia, cel powstania, zobowiązania wynikające z jej stosowania. 2. Podstawa prawna szkolenia. 2 KOROZJA 5 5 1. Korozje i rodzaj e uszkodzeń: 1) natura procesów korozyjnych: a) korozja elektrochemiczna, b) rodzaje ogniw korozyjnych; 2) charakterystyka rodzajów korozji: a) korozja ogólna, b) korozja galwaniczna, c) korozja wżerowa, d) korozja szczelinowa, e) erozja-korozja, f) korozja selektywna, g) naprężeniowe pękanie korozyjne, h) korozja międzykrystaliczna. 2. Podstawy technologii ochrony przed korozją: 1) ochrona katodowa; 2) współdziałanie powłok i ochrony katodowej; 3) kryteria ochrony katodowej; 4) elektrody odniesienia; 5) ochrona powłokowa: a) wykładziny, b) farby i lakiery, c) podstawowe składniki; 6) inhibitory korozji: a) katodowe, b) anodowe, c) mieszane. 3. Materiały i projektowanie konstrukcji: 1) materiały konstrukcyjne i ich właściwości korozyjne w różnych środowiskach: stal konstrukcyjna, trudnordzewiejące, stopowe, tytan, stopy niklu, miedź i stopy miedzi, cynk, aluminium; 2) wpływ rozwiązań konstrukcyjnych na ograniczanie procesów korozyjnych; 3) rodzaje powłok malarskich i ich właściwości: a) proszkowe, b) asfaltowe, c) gumowe, d) galwaniczne, e) ogniowe; 4) zakres stosowania powłok malarskich, wady i zalety. 3 POWŁOKI OCHRONNE 4 4 1. Mechanizmy utwardzania materiału powłokowego: 1) wysychanie fizyczne farby; 2) utwardzanie chemiczne; 3) przykłady wyrobów malarskich. 2. Specyfikacja powłok: 1) rodzaje wyrobów malarskich i ich właściwości fizykochemiczne i odpornościowe; 2) okres trwałości powłoki. 3. Defekty powłok: 1) przyczyny defektów malarskich; 2) rozpoznawanie defektów, pochodzenie defektu, procedura usunięcia defektu; 3) rodzaje defektów powłok: a) utrata przyczepności, b) pęcherzenie, c) kraterowanie, d) „rybie oczy”, e) „ukłucia szpilką”, f) spękania, g) inne. 4. Sprzęt do malowania i zastosowania specjalnego: 1) malowanie proszkowe i systemy do nanoszenia elektrostatycznego; 2) malowanie kataforetyczne i wyroby wodorozcieńczalne; 3) natrysk hydrodynamiczny; 4) natrysk pneumatyczny; 5) agregaty malarskie i wyposażenie malarni, podgrzewacze, mieszalniki; 6) sprzęt do powłok specjalnych. 4 PRZYGOTOWANIE POWIERZCHNI 3 9 12 1. Czyszczenie powierzchni: 1) narzędzia do czyszczenia powierzchni; 2) urządzenia do czyszczenia płomieniowego i obróbki strumieniowo-ściernej; 3) rodzaje ścierniw; 4) odtłuszczanie - rozpuszczalniki i emulsje; 5) trawienie; 6) powłoki konwersyjne - fosforanowanie i chromianowanie; 7) przetwarzacze rdzy. 2. Usuwanie wilgoci: 1) wentylacja na stanowisku malarskim; 2) temperatura punktu rosy; 3) kabiny natryskowe; 4) urządzenia do ogrzewania i usuwania wody z powietrza. 3. Zastosowanie technologii czyszczenia wodą pod ciśnieniem (waterjetting): 1) definicja, podział i właściwości: a) LPWC, b) HPWC, c) HPWJ, d) UHPWJ; 2) usuwanie soli rozpuszczalnych i tłuszczów z powierzchni; 3) ogrzewanie powierzchni; 4) wzorce powierzchni po czyszczeniu (waterjetting); 5) wyroby malarskie stosowane do powierzchni po czyszczeniu (waterjetting). 4. Kontrola zanieczyszczeń jonowych na powierzchni. 5. Kontrola szorstkości powierzchni. 6. Badanie jakości ścierniw. 7. Oznaczanie wilgotności względnej i temperatury punktu rosy na podłożach przygotowanych do malowania. 8. Pokaz przygotowania powierzchni do malowania za pomocą wody pod wysokim ciśnieniem oraz ocena przygotowania powierzchni po obróbce wodą pod wysokim ciśnieniem. 5 INSPEKCJA POWŁOK 5 12 17 1. Zadania nadzorcze: 1) procedury nadzoru; 2) kontrola podłoża; 3) przygotowanie powierzchni; 4) nakładanie wyrobu; 5) kontrola ostateczna; 6) przygotowanie dokumentacji. 2. Procedury kontrolne: 1) sprawdzanie parametrów procesu tworzenia zestawu malarskiego; 2) ocena stanu wyjściowego powierzchni; 3) ocena stanu podłoża, w tym ocena wizualna; 4) ocena stopnia zardzewienia; 5) ocena obecności jonów; 6) sprawdzanie farb w stanie ciekłym oraz utwardzonej powłoki. 3. Zastosowanie procedur inspekcji do testowania destrukcyjnego i niedestrukcyjnego: 1) metody destrukcyjne i niedestrukcyjne oceny; 2) procedury stosowane przy badaniach destrukcyjnych i niedestrukcyjnych. 4. Przyrządy do inspekcji i metody testowania: 1) mierniki grubości powłok suchych i mokrych; 2) zestawy do wyznaczania obecności soli rozpuszczalnych na podłożu; 3) mierniki temperatury i wilgotności; 4) komparatory chropowatości; 5) noże do wyznaczania przyczepności metodą siatki nacięć; 6) przyrząd do wyznaczania przyczepności metodą odrywową; 7) testery defektów metodą nisko- i wysokonapięciową. 5. Techniki inspekcji powłok: 1) inspekcja podłoża (na zgodność ze standardem ISO 8501-3): a) stan spoin, b) odpryski, c) zaokrąglenia krawędzi; 2) ocena stanu podłoża; 3) ocena czystości powierzchni; 4) sprawdzenie obecności soli rozpuszczalnych na powierzchni podłoża: a) metoda z użyciem konduktometru, b) metoda Brela; 5) ocena prawdopodobieństwa wystąpienia kondensacji wody: a) pomiar parametrów klimatycznych w czasie nakładania powłok, b) wyznaczanie punktu rosy; 6) ocena chropowatości powierzchni: a) definicja współczynnika Ry5, b) komparatory, c) profilometry; 7) przyrząd z taśmą replikacyjną; 8) ocena ciekłego wyrobu malarskiego - pomiar lepkości, gęstości, zawartości części stałych; 9) pomiar grubości powłok mokrych i suchych; 10) obliczanie zużycia farby; 11) wyznaczanie przyczepności warstwy farby do podłoża i przyczepności międzywarstwowej; 12) wyznaczanie twardości powłoki. 6. Inspekcje powłok malarskich: 1) badanie grubości powłoki mokrej; 2) badanie grubości powłoki wyschniętej; 3) badanie twardości powłok malarskich; 4) pomiar impedancji powłok malarskich; 5) badanie szczelności powłok malarskich; 6) badanie metodą niskonapięciową zgodnie ze standardem ASTM D 5162; 7) badanie metodą wysokonapięciową zgodnie ze standardem ASTM D 5162; 8) pomiary przyczepności: a) pomiary przyczepności powłoki do podłoża zgodnie ze standardem ISO 2409, b) pomiary przyczepności przy użyciu testu z taśmą zgodnie ze standardem ASTM D3359, c) pomiary przyczepności metodą odrywania (pull-ofj), zgodnie ze standardem ISO 4624. 6 OCENA WYROBU MALARSKIEGO 6 6 1. Kontrola lepkości wyrobów malarskich. 2. Badanie zdolności krycia przez wyroby malarskie. 3. Ocena roztarcia pigmentów. 4. Identyfikacja rozpuszczalników/rozcieńczalników. 7 NORMY I DOKUMENTACJA 5 5 1. Normy: 1) ISO; 2) ASTM; 3) NACE. 2. Uzgodnienia przedwykonawcze: 1) przegląd MSDS i karty technicznej wyrobu malarskiego; 2) opis techniczny powłoki; 3) symbole na opakowaniach farb dotyczących składu; 4) kontrola czasu ekspozycji i ochrony osobistej; 5) toksyc