Od stycznia do marca 1942 był zastępcą dowódcy eskadry 128 pułku lotnictwa bombowego na Froncie Kalinińskim, wykonał 28 lotów bojowych samolotem Pe-2, w maju-czerwcu 1943 był lotnikiem 890 pułku Lotnictwa Dalekiego Zasięgu, wykonał 7 lotów bojowych jako drugi pilot samolotu Pe-8, bombardując cele na głębokich tyłach wroga. W nocy na 9 czerwca 1943 został zestrzelony w rejonie Briańska nad okupowanym terytorium. Wyskoczył na spadochronie i wraz z nawigatorem dołączył do brygady partyzanckiej działającej w obwodzie briańskim, po 12 dniach przeszedł przez linię frontu. Później wrócił do pracy w instytucie, testując modele samolotów i silników, m.in. ASz-82 dla Ła-5, później samoloty Jak-7, Tu-4, I-215, Jak-20 i inne. W lipcu 1950 został zwolniony z instytutu, później był pilotem doświadczalnym w Instytucie Naukowo-Badawczym-17, testując lotniczy sprzęt radiolokacyjny, w latach 1953–1958 był pilotem doświadczalnym OKB W. Miasiszczewa, testując m.in. bombowiec M-4, w czerwcu 1958 został zwolniony do rezerwy, później został starszym pracownikiem naukowym w Instytucie Lotniczo-Badawczym, jednocześnie od 1959 zasiadał w radzie Ministerstwa Przemysłu Lotniczego ZSRR jako zastępca przewodniczącego. Opublikował ok. 30 prac naukowych. Wykładał też w szkole pilotów doświadczalnych.