W 1947 otrzymała tytuł doktora za pracę przygotowaną w 1939, dwa lata później przeniesiono ją do Warszawy. Została zatrudniona w Muzeum Ziemi i prowadziła badania nad skałami wulkanicznymi Pienin i Dolnego Śląska. 13 lipca 1951 dyrektor muzeum Antonina Halicka sporządziła wniosek o nadanie Irenie Kardymowiczowej stanowiska samodzielnego pracownika naukowego, w kwietniu 1953 została oddelegowana do Zakładu Podstawowych Badań Geologicznych w Państwowym Instytucie Geologicznym. 13 czerwca 1953 prof. dr. Władysław Pożaryski awansował ją na stanowisko kierownika Wydziału Petrografii w Zakładzie PBG, a następnie Pracowni Petrografii. Rada Naukowa Państwowego Instytutu Geologicznego w dniu 26 czerwca 1954 nadała Irenie Kardymowiczowej tytuł docenta. W 1956 wspólnie z Tadeuszem Weiserem zorganizowała Zakład Petrologii i Geochemii, rok później została kierownikiem Pracowni Petrografii, a od 1961 Pracowni Petrografii Skał Osadowych. 28 lutego 1965 przeszła na emeryturę, kontynuowała współpracę z prof.