Rywalizacji między nimi skutkowała wyścigiem o nowe pierwiastki i uznanie ich odkrycia, określanej po angielsku terminem Transfermium Wars.

Doniesienia Pierwsze doniesienie o odkrycie pierwiastka 105 pochodziło ze Zjednoczonego Instytutu Badań Jądrowych (ZIBJ) w Dubnej w ZSRR, ukazało się w kwietniu 1968. Badacze bombardowali ameryk-243 wiązką jonów neonu-22 . Odnotowali aktywność alfa o energiach 9,4 MeV (z okresem półtrwania 0,1–3 s) i 9,7 MeV (t1/2 > 0,05 s), a następnie aktywność alfa podobną do lub . Na podstawie wcześniejszych rozważań teoretycznych te dwie aktywności przypisano odpowiednio do oraz .

Po obserwacji rozpadu alfa pierwiastka 105 badacze podjęli próbę obserwacji samorzutnego rozszczepienia tego jądra i zbadania produktów jego rozpadu. Praca ukazała się w lutym 1970. Opisywała liczne przykłady dwóch takich aktywności o okresach półtrwania 14 ms i 2,2 ± 0,5 s. Pierwszą z nich przypisano (użyta notacja oznacza jądro stanowiące izomer rozpadający się poprzez samorzutny rozpad, ang. ). Druga powiązana została z pierwiastkiem 105. Zasugerowano, że nieprawdopodobnym było pochodzenie tej aktywności z reakcji transferu zamiast z pierwiastka 105, jako że wydajność tego procesu była znacznie niższa od reakcji z udziałem , zgodnie z przewidywaniami teoretycznymi.