W 1931 z Leonidem Rachmanowem wydał wspólną książkę „Студенческие повести” [Studienczeskije powiesti], zwierającą po jednej noweli każdego z nich. Pierwsza samodzielna książka Gora, zbiór opowiadań „Живопись” [Żywopiś], ukazała się w 1933 w Leningradzie. Od 1934 należał do Związku Pisarzy ZSRR. W latach 1938–1941 był członkiem kolegium redakcyjnego czasopisma „Литературный современник” [Litieraturnyj sowriemiennik]. Podczas II wojny światowej pod wpływem przeżyć związanych z blokadą Leningradu stworzył wielki cykl wierszy w stylistyce bliskiej OBERIU. Wiersze te zostały po raz pierwszy opublikowane w wiele lat po śmierci autora, część w 2002 w czasopiśmie „Звезда”, a całość w dwujęzycznej rosyjsko-niemieckiej edycji „Blockade / Блокада” w Wiedniu w 2007. W latach 1960. kierował literackim stowarzyszeniem ЛИТО [Lito] w Leningradzie. W tym czasie w jego twórczości prozatorskiej zaczęła dominować fantastyka naukowa. W 1967 odznaczono go Orderem „Znak Honoru”. W okresie 1967–1980 wchodził w skład redakcji leningradzkiego miesięcznika literackiego „Нева” [Newa].