Podczas II wojny światowej również stwierdzono, że staza taktyczna doskonale sprawdza się w działaniach bojowych. Jednak prawdziwy przełom nastąpił dopiero podczas wojny w Wietnamie, gdzie szacowano, że około 2500 zgonom spowodowanym masywnymi krwawieniami można było zapobiec, stosując stazy taktyczne. Ranni ci nie mieli innych obrażeń zagrażających życiu, a jedyną przyczyną ich śmierci było wykrwawienie się. Też analiza strat poniesionych przez siły amerykańskie w Somalii jednoznacznie wykazała, że większość z poległych zmarła podczas transportu do szpitala lub w samym szpitalu. Dawało to podstawy, by sądzić, że zawiodły procedury doboru sprzętu ratowniczego, segregacji poszkodowanych, ustalania stopnia obrażeń, decydujące o kolejności udzielania pomocy rannym i kwalifikowania do transportu. W wyniku analizy błędów rozpoczęto projekt TCCC, czyli Tactical Combat Casualty Care. Prace nad nim przejęło następnie Dowództwo Operacji Specjalnych Stanów Zjednoczonych. Wyniki opublikowano w 1996 w Military Medicine Supplement, gdzie po raz pierwszy użyto terminu Tactical Combat Casualty Care.