W lipcu 1942 wrócił na front, walczył w składzie 13 pułku lotnictwa myśliwskiego 201 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego na Froncie Stalingradzkim, Południowo-Wschodnim, ponownie Stalingradzkim, Południowym i Północno-Kaukaskim, brał udział m.in. w bitwie pod Stalingradem i operacji rostowskiej.
Do marca 1943 jako dowódca eskadry 13 pułku lotnictwa myśliwskiego 201 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego 201 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego 2 Mieszanego Korpusu Lotniczego 8 Armii Powietrznej Frontu Południowego w stopniu porucznika wykonał 206 lotów bojowych i stoczył 43 walki powietrzne, strącając osobiście 14 i w grupie 7 samolotów wroga. Później walczył na Froncie Północno-Kaukaskim, Woroneskim, 1 i 4 Ukraińskim, wiosną 1943 brał udział w walkach na Kubaniu, w bitwie pod Kurskiem, bitwie o Dniepr, operacji korsuń-szewczenkowskiej, proskurowsko-czerniowieckiej, karpacko-użgorodzkiej, wschodniokarpackiej i morawsko-ostrawskiej. Swoją ostatnią walkę powietrzną stoczył 22 kwietnia 1945. Łącznie do końca wojny wykonał 406 lotów bojowych i stoczył 80 walk powietrznych, w których strącił 34 samoloty wroga osobiście i 7 w grupie (inne źródła mówią o 30 zwycięstwach odniesionych osobiście i 6 w grupie). Był trzykrotnie ranny i czterokrotnie zestrzelony. 24 czerwca 1945 brał udział w Paradzie Zwycięstwa na placu Czerwonym w Moskwie.